Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: "Εθελοντής θα πει... "

Εθελοντής θα πει... 

Είναι φορές που τα βήματά μου μέσα στον κόσμο σχηματίζουν απλές ερωτήσεις, μία όμως επαναλαμβανόταν τα τελευταία χρόνια και δυνάμωνε μέσα μου..."αισθάνεσαι;". Το περίεργο είναι πως αυτή η ερώτηση έχει τόσες πολλές, μα πάντα ακαθόριστες απαντήσεις. Τι σημαίνει αισθάνομαι αλήθεια, τι είναι εκείνο που μας διαχωρίζει από τη λεγόμενη αναισθησία, που κακά τα ψέματα είναι μία κάποια λύση επιβίωσης στην εποχή μας, αν φυσικά θέλουμε να τη δούμε έτσι. Τότε η μοίρα, η τυχαιότητα, ή ο Θεός, καθένας επιλέγει την πίστη του, με οδήγησε στο να αντικρίσω απλά μία ρήση η οποία έλεγε, "Αν έχετε μια ευγενική ψυχή, θα καταλάβετε μια μέρα πως η μόνη δυνατή ευτυχία είναι η προσφορά του εαυτού σας." (Γεώργιος Θεοτοκάς, 1905-1966, Έλληνας συγγραφέας) 

Προσφορά...ευτυχία...γεμάτες λέξεις με συναισθήματα και πλούτο κυρίως αξιών. Σκέφτηκα λοιπόν ποιες εικόνες της σύγχρονης κοινωνίας μας, μπορώ να αντικρίσω μέσα από αυτή τη ρήση, δυσκολεύτηκα, μα έπειτα κατέληξα στον εθελοντισμό. Είναι εκείνος που αναπτύσσεται κατά τρόπο προσωπικό, αυθόρμητο, ελεύθερο χωρίς ατομικό κέρδος από πολίτες ή ομάδες πολιτών προς το συμφέρων της ομάδας στην οποία ανήκουν ή τρίτων προσώπων ή ευάλωτων κοινωνικών ομάδων ή της τοπικής, κρατικής ή διεθνούς κοινότητας αποκλειστικά για σκοπούς αλληλεγγύης. Ακόμη ο εθελοντισμός συνεπάγεται μια στάση ζωής που ενστερνίζεται ιδιαίτερες αξίες, όπως η αλληλεγγύη, η κοινωνική δικαιοσύνη, η κοινωνική συμμετοχή, ενώ οι εθελοντές με τη δράση τους προωθούν αντιλήψεις και στάσεις θετικές για τα διάφορα κοινωνικά ζητήματα. 

Ο εθελοντισμός επιδιώχθηκε και επιδιώκεται από μερίδα ανθρώπων ακόμη και του ιδίου χώρου να ταυτιστεί με τη φιλανθρωπία, παρ' όλα αυτά ο εθελοντισμός συνεχίζει να εμπνέει περισσότερο ειδικά στη σημερινή εποχή που κυριαρχεί ο ατομικισμός ως την απόδοση μιας καινούργιας αρετής, της αγάπης για τον συνάνθρωπο. Η διαφορά του εθελοντή εκπαιδευμένου πολίτη απέναντι στην παλιά έννοια της φιλανθρωπίας, είναι ότι ο εθελοντής αντιμετωπίζει τα άτομα που έχουν δυσκολίες, τα άτομα στα οποία προσφέρει εθελοντική εργασία όχι με οίκτο αλλά σαν άτομα ισότιμα τα οποία περνούν δυσκολίες και στα οποία μπορεί να προσφέρει. Η διαφορά λοιπόν είναι ότι τα βλέπει ισότιμα. Δεν θεωρεί ανώτερο τον εαυτό του και ούτε δηλώνει "καλύτερος". 

Σε μία προσπάθεια να αναζητήσουμε τις ρίζες του εθελοντισμού θα τις βρούμε βαθιά μέσα στην ιστορία και τη διαχρονική εξέλιξη της κοινωνίας. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, ο πρώτος ανιδιοτελής εθελοντής ήταν ο Προμηθέας, ο Τιτάνας που έκλεψε τη φωτιά από τους θεούς και την έδωσε στους ανθρώπους και μαζί τους χάρισε τη γνώση και τις τέχνες. Ο Δίας, ως πατέρας και αρχηγός των θεών, τον τιμώρησε, στέλνοντας τον Ήφαιστο να τον σταυρώσει στον Καύκασο, κρατώντας τον εκεί καρφωμένο σε ένα βράχο. Αιώνες μετά σύμφωνα πάλι με έναν αξονικό μύθο της Ελληνικής μυθολογίας, ένας άλλος μεγάλος εθελοντής, ο ημίθεος Ηρακλής θα τον απελευθερώσει. Το μύθο αυτό τον ανέδειξε ο μεγάλος τραγικός ποιητής Αισχύλος στην τριλογία του "Προμηθέας Δεσμώτης", "Προμηθέας Λυόμενος" και "Προμηθέας Πυρφόρος", και μπορεί να θεωρηθεί πως συμβολίζει ότι η θεμελιακή πηγή της γνώσης οφείλεται στον εθελοντισμό και στην ανιδιοτέλεια. 

Καταλήγοντας συνειδητοποιεί κανείς πως ο εθελοντής εξισορροπεί την ανάγκη με την ελευθερία, τον σεβασμό με την βοήθεια, τη σιωπή με την φωνή και τον λόγο με την πράξη. Γνωρίζει ότι τίποτα δεν του ανήκει, μα όταν χρειάζεται κάτι σπεύδει να το βρει και να το προσφέρει είτε το έχει, είτε όχι. Το στοίχημα του εθελοντισμού στην εποχή μας λοιπόν δεν είναι άλλο, παρά μόνο το να αισθανθεί ο κάθε πολίτης πως αποτελεί το μοναδικό σημείο αναφοράς, να αναδείξει τις προθέσεις του με ειλικρίνεια και να καταπολεμήσει την πεποίθηση πως τα σημαντικά γεγονότα είναι πάνω και πέρα των "απλών" πολιτών. Με τον τρόπο αυτό θα περιοριστούν οι παράγοντες που χαρακτηρίζουν τη σημερινή νοοτροπία των πολιτών, όπως το κλίμα του ατομικισμού, τις αδιαφορίας για τα κοινά, της εσωστρέφειας στο στενό οικογενειακό περιβάλλον. 

Yποστηρίζουμε και ενισχύουμε τον εθελοντισμό ως στάση ζωής. 

 Λάκκας Παναγιώτης - Θεοτόκης

Once Upon A Time: «Μια διαφορετική συνταγή...»

Το ξυπνητήρι χτύπησε στην ώρα του και αυτό το πρωί...Η Nancy Sinatra με το bang bang ήταν ότι έπρεπε ως συνοδεία στην πρωινή μου γυμναστική. Μετά το υπέροχο ζεστό ντούς, η κόκκινη κούπα γέμισε με ζεστή σοκολάτα που άχνιζε, χαρίζοντας ένα εκπληκτικό άρωμα στην κουζίνα μου. Καθώς καθόμουνα και χάζευα έξω απο το παράθυρο τις υπέροχες στάλες της βροχής να γλιστράνε στο τζάμι σκέφτηκα να μαγειρέψω κάτι διαφορετικό σήμερα...


Απόψε θα φτιάξω μια συνταγή για την ζωή μου που θέλω να την μοιραστώ μαζί σας. Τα υλικά που θα χρειαστείτε είναι:

Once Upon A Time: «Το δέντρο...»

Κάποτε είχα γνωρίσει ένα δέντρο. Ήταν ένα υπέροχο ψηλό θαλασσί δέντρο με τεράστια καμπυλωτά λευκά κλαδιά. Είχε φύλλα επάνω του ραμμένα με κόκκινη λεπτή κλωστή που γινόταν χρυσή καθώς το φώς του ήλιου την αγκάλιαζε.


Θα ’λεγε κανείς ότι

Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: "Πες μου γιατί..."

"Πες μου γιατί..." 

Ο διάδρομος μικραίνει και τα χρώματα από τους τοίχους χάνονται, οι ομιλίες των ιατρών σιωπούν και μονάχα μια κραυγή ακούγεται στο κτίριο. Μία νεαρή γυναίκα μπροστά στο απροσδόκητο γεγονός της απώλειας του χρόνου ζωής της. "Δεσποινίς μου, όλα δείχνουν πως αν κάτι δεν αλλάξει έχετε 2-3 χρόνια ζωής". Η κραυγή της δε λέει να σωπάσει, όπως και η καρδιά της που χτυπά ήδη ως τύμπανο πολέμου, καλώντας με αυτό το τρόπο την ψυχή και το σώμα της να δώσει την πιο μεγάλη μάχη. Άλλωστε γνωρίζει καλά, αν και μόλις 21 ετών, πως η μόνη χαμένη μάχη στη ζωή είναι αυτή που δεν έδωσες ποτέ. 

 Το σώμα της όμως δεν την υπακούει, και η λογική της παραλύει. Κάθε ανάσα της μία ανάμνηση και το ημερολόγιο της ζωής της κυλά γοργά μπρος στα μάτια της δημιουργώντας τα πρώτα δάκρυα στο χλωμό πια πρόσωπό της. Οι ιατροί προσπαθούν να την συνεφέρουν με κάθε τρόπο κι εκείνη απρόθυμα δέχεται να υποστεί το μαρτύριο του κατευνασμού της έντασής της. Η φωνή της έχει κλείσει και το μόνο που μπορεί να ψελίσει τραβώντας το χέρι του ιατρού κοντά της είναι, "γιατί;", ένα γιατί γεμάτο αποδοκιμασία για ότι η μοίρα της επιφύλασσε να γευτεί. 

 Παρατηρεί το σώμα της με ανησυχία, σαν να είναι ένας όχι και τόσο αξιόπιστος σύμμαχος στη μάχη της ζωής και των ονείρων της. Φοβάται πως κάθε λεπτό την οδηγεί πιο κοντά στο αναπόφευκτο και αυτό είναι κάτι που δύσκολα μπορεί κανείς να αντέξει. Καταρέει στην αγκαλιά της μητέρας της. 

 Κι όμως σε αυτή τη κοπέλα αν μπορεί κανείς να δει και να μιλήσει στη ψυχή της, καλό είναι να ψιθυρίσει "Να δέχεσαι τις δυσκολίες σαν αναπόσπαστο μέρος της ζωής και να επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου πως κι αυτό θα περάσει". Ο χρόνος είναι το νόμισμα της ζωής σου. Είναι το μοναδικό νόμισμα που έχεις και μόνο εσύ μπορείς να αποφασίσεις πως θα το ξοδέψεις. Πρόσεχε μόνο μην αφήσεις άλλους ανθρώπους να το ξοδέψουν αυτοί για σένα, ή να σου πουν πόσο χρόνο εσύ διαθέτεις και το δήλωνε με έμφαση ο Sandburg αυτό (Carl Sandburg, 1878-1967, Αμερικανός ποιητής). 

 Ο καρκίνος είναι μία μάχη στην οποία γνωρίζεις πως νικητής μπορεί να υπάρξει μόνο ένας, και σε αυτή τη μάχη σου οι σκέψεις και η μελέτη του θανάτου, σου προσφέρουν τις πιο υψηλές πνευματικές αξίες της ζωής. Είναι σε τελευταία ανάλυση η ευκαιρία κάθε ανθρώπου να δει πως η ερώτηση που έθετε πάντα για το νόημα της ζωής, έχει ως αποδέκτη μονάχα τον ίδιο. Καταλαβαίνει κανείς πως δουλεύει καλά, όταν κάθε περιστατικό, το πιο μικρό και ασήμαντο, της καθημερινή ζωής του και της σκέψης του, έρχεται, σαν μοναχό του, και βάζει ένα πετραδάκι στο πράγμα που φτιάχνει δήλωνε ο ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης (Γιώργος Σεφέρης, 1900-1971, Έλληνας ποιητής, Νόμπελ 1962). 

Όντας νικητής Άνθρωπος λοιπόν σε αυτή τη μάχη του καρκίνου, μαθαίνεις να ορίζεις στον εαυτό σου ένα χαρακτήρα και έναν τρόπο ζωής που θα τον κρατάς είτε είσαι μόνος σου είτε με άλλους, χρησιμοποιόντας τα λόγια του Επίκτητου (Επίκτητος, 50 μ.Χ.-120 μ.Χ, Στωικός φιλόσοφος).

Παναγιώτης - Θεοτόκης Λάκκας

Alexart.com: 2013

2013 

Καλή χρονιά! 

Εύχομαι σε όλους, πάνω απ'όλα, υγεία. 

Όταν ο άνθρωπος είναι γερός, τότε έχει τη δύναμη, ψυχική και σωματική, να έρθει αντιμέτωπος με τα προβλήματα και τα εμπόδια που του παρουσιάζονται στη ζωή. Εύχομαι τα άσχημα να μείνουν εκεί που ανήκουν, δηλαδή στο παρελθόν, και το νέο έτος να φέρει χαρά, αγάπη, τύχη και ευτυχία. 

Η οικογένεια και οι φίλοι είναι ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει. Γι'αυτό αφήστε τις καρδιές σας να πλημμυρίσουν με αγάπη, ετοιμάστε την αγκαλιά σας να υποδεχθεί αγαπημένους ανθρώπους και σκορπίστε χαρά με το χαμόγελό σας! 

Οι εποχές είναι δύσκολες, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να το βάζουμε κάτω. 

Εύχομαι η καινούρια χρονιά να μας κάνει όλους πιο υπομονετικούς, στοργικούς και πεισματάρηδες (με την καλή έννοια) όταν πρόκειται να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. 

Χαρούμενο, τυχερό κι ευτυχισμένο το καινούριο έτος!!!

Alex Art

Once Upon A Time: «Λευκό και δέρμα»

Απόψε είναι μια ξεχωριστή μέρα για εμένα. Σήμερα ο φόβος και το ψέμα ετοίμασαν γιορτή και εγώ θα λείπω.


Ανοίγω με απαλές κινήσεις την μεγάλη πόρτα που πίσω το ξύλινο κρύβετε το ποδοπατημένο άπειρες φορές πάτωμα που τρίζει λές και θέλει κάτι να μου πεί. Ξέρω γιατί είμαι εδώ. Είναι το δώρο για τον εαυτό μού.


Είμαι εδώ για να

Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: Ο Δρόμος ο Χρόνος και ο Πόνος

"Ο Δρόμος ο Χρόνος και ο Πόνος"

Τόσοι χειμώνες και δε γνωρίσαμε ακόμη τη ψυχή μας, καθώς πεθαίνουμε μες το νου χωρίς ίχνος αρρώστιας...μονάχα από φόβο. Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάμε την ζωή μας μήπως και καταλάβουμε τον τρόπο που πάντα μας κερδίζει, ενώ χάνουμε εμείς αξίες, στιγμές, ανθρώπους και ότι άλλο χάνεται στο χρονικό της απώλειας. Και μιλώ για μία απώλεια μακριά από τη σκιά του θανάτου, για μία απώλεια που γράφεται ως μνήμη που μας έλκει. 

Οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας αποπνέουν πόνο και αγάπη, ζουν ταυτόχρονα και στην χειροπιαστή διάστασή τους και στη μεταφορική, υψωμένη πάνω από το εφήμερο, απεριόριστη σε χώρο και χρόνο. Ο διάλογος με το σημερινό αγγίζει το αιώνιο με την ανάσα των συναισθημάτων του έρωτα, του πάθους, της έντασης. Όλα πλεγμένα με ένα μαγικό τρόπο που συνθέτουν κύκλους ζωών και επιλογών μας, τι αφήσαμε, τι επιλέξαμε, ποιες οι αξίες μας; Δίνοντας απαντήσεις ο καθένας μας σε αυτές τις ερωτήσεις πορεύεται σε ένα ταξίδι που μετρά ημέρες και γεννά πράξεις και έτσι παρ' όλες τις απώλειες, δεν παραλύει η εμπιστοσύνη στη δημιουργία, και είναι μια στέρεη μορφή αντίστασης στον χρόνο και στις απώλειές του. 

Καλούμαστε στο χρόνο που διαθέτουμε να προφυλάξουμε και να εξυψώσουμε την ψυχή μας, τους ανθρώπους που αγαπάμε και να καταλήξουμε με ένα όμορφο τρόπο να αγαπήσουμε αυτό το οποίο αποτελούμε στην κοινωνία που συνδιαμορφώνουμε, με μεγάλο μερίδιο ευθύνης. 

Οι ευχές μου για το νέο έτος είναι υγεία, να αφήσουμε το χρόνο να δημιουργήσει τα όνειρα και τις προθέσεις και εμείς ως άνθρωποι να γνωρίσουμε ξανά τις αξίες και τα ήθη. Ευτυχισμένες ημέρες τυλιγμένες με την ευτυχία που θα βρείτε τόσο κοντά, κάτω από τη μύτη σας, το χαμόγελό σας! 

Ταπεινά, μέσα από την καρδιά μου σας εύχομαι χρόνια πολλά και...αφού γλιτώσαμε το τέλος του κόσμου, τότε μπορούμε να καταφέρουμε πολλά ακόμη..!

Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: Με Τέχνη ο Εθελοντισμός γεννά Παιδεία

Με Τέχνη ο Εθελοντισμός γεννά Παιδεία

Ζούμε σε μία εποχή που για να κατανοήσουμε την ηθική και τις αξίες θεσπίζουμε παγκόσμιες ημέρες. Από το 1985 λοιπόν, ο ΟΗΕ έχει καθιερώσει την 5η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντισμού για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη. Ο όρος εθελοντισμός σε γενικές γραμμές, αναφέρεται στην ηθελημένη παροχή υπηρεσιών για κάποιο κοινωφελή σκοπό. Αρκετοί διαχωρίζουν τον εθελοντισμό σε επίσημο και ανεπίσημο. Ο επίσημος εθελοντισμός αφορά την προσφορά, για παράδειγμα, προς μία μη κυβερνητική οργάνωση όπως είναι η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης παραρτήματος Μαγνησίας ή ένα ίδρυμα. Ο ανεπίσημος εθελοντισμός αφορά την προσφορά περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, βοηθώντας για παράδειγμα κάποιον ηλικιωμένο στο δρόμο. 

Αυτό όμως που συμπεραίνουμε είναι πως ο εθελοντισμός ουσιαστικά αποτελεί μία συνειδητή επιλογή και έναν τρόπο ζωής ο οποίος μας επιτρέπει να ατενίσουμε τον κόσμο σύμφωνα με την ηθική ενός ανθρώπου που βασίζεται στη συμπάθεια, στην παιδεία, στις κοινωνικές σχέσεις και όχι στον άνθρωπο με τη φοβία της τιμωρίας και τη χαρακτηριστική μικρότητα της ελπίδας του για ανταμοιβή. 

Αναφέρθηκα στην παιδεία, ποιος είναι ο σκοπός της και πως συνδέεται με τον εθελοντισμό; Ο σκοπός της παιδείας είναι η γνώση όχι δεδομένων αλλά αξιών οι οποίες μορφώνουν τον άνθρωπο ως εύφορη γη η οποία φέρνει όλα τα καλά, όπως ειπώθηκε από τον Σωκράτη (Σωκράτης, 469-399 π.Χ., Φιλόσοφος). Η παιδεία είναι εκείνη η οποία γεννά την τέχνη και εκείνη με τη σειρά της δίνει στη ζωή σχήμα κατά τον Σαίξπηρ ( Γουίλιαμ Σαίξπηρ, 1564-1616, Άγγλος συγγραφέας ). Ένα σχήμα στο οποίο κάθε νέος έχει θέση ως καλλιτέχνης και σκοπός του είναι μεγαλώνοντας να παραμείνει, γιατί στο κομβικό σημείο της ενηλικίωσης επιλέγουμε τους σκοπούς που επιθυμούμε να διατελέσει η προσωπικότητά μας στο ευρύ κοινωνικό σύνολο. Και στο σημείο αυτό να σας πω, πως κανείς καλλιτέχνης δεν προηγείται της εποχής του. Είναι η εποχή του. Απλά αν κοιτάξει γύρω του θα δει ανθρώπους που έμειναν πίσω, είτε από αυταρέσκεια, είτε από λήθη. 

Η παιδεία, η τέχνη και ο εθελοντισμός συνδέονται με ένα μαγικό τρόπο, και αυτό γιατί ανήκουν σε όλο το κόσμο, και μπροστά τους εξαφανίζονται όλα τα σύνορα. Επίσης κοινός σκοπός τους δεν είναι να βγάζεις πολλά λεφτά, σκοπός τους είναι να σώσεις την ψυχή σου. Επιλέγοντας να είσαι παιδί ή παιδαγωγός, καλλιτέχνης ή εθελοντής ή και όλα μαζί, τότε γνωρίζεις πως επέλεξες έναν κόσμο της μεταμόρφωσης. Έναν κόσμο που είσαι συνυπεύθυνος για τη δημιουργία, το όνειρο αλλά και το λάθος...όμως όταν κάνεις το λάθος και πονάς, είναι η στιγμή που γεννιέσαι και καθώς θλίβεσαι γι αυτό δεσμεύεσαι πως μ' ένα μυστικό τρόπο που μόνο εσύ γνωρίζεις, θα τα αλλάξεις όλα. Σε αυτή την αλλαγή έχεις σύμμαχο τον εθελοντισμό και τις αξίες που τον διέπουν. 

Κάθε αλλαγή όμως έχει και κάποιες συνέπειες όπως φαντάζεστε, οι συνέπειες αυτές φέρνουν την κριτική. Η κριτική που μπορεί να δεχτεί η αλλαγή είναι θεμιτή και πάντοτε αποδεχόμαστε εκείνη την κριτική που έχει σκοπό να μας βοηθήσει να αναπτυχθούμε και όχι να μας καταστρέψει τις ρίζες των ονείρων μας. Ελπίζω πως οι άνθρωποι με ανησυχίες και θέληση θα γητεύσουν τα όνειρά τους, θα κερδίσουν αξίες και ίσως γνωρίζοντας μέσα από το έργο της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης παραρτήματος Μαγνησίας, στη τοπική κοινωνία και όχι μόνο, ένα ακόμη κομμάτι του να είσαι εθελοντής, θα θελήσουν να πράξουν ως ώριμοι πολίτες το αυτονόητο....τον πολιτισμό, και την διασφάλιση της κοινωνικής αλληλεγγύης. 

 Παναγιώτης - Θεοτόκης Λάκκας 

 Ε.Ο.Δ. Παραρτήματος Μαγνησίας

Once Upon A Time: «Ημερολόγιο φυλακής»

Ημέρα 65η Ώρα: Σκοτάδι

Πάλι με πιάνω να ξύνω τον ροζέ τοίχο με τα δάχτυλα μου. Δεν ξέρω τι ώρα είναι, ούτε την μέρα γνωρίζω πιά. Άλλωστε γιατί να με ενδιαφέρει;. Ξαπλωμένο ή αν θέλεις ζωντανό νεκρό το σώμα μου σε ένα κρεβάτι παλιό με σατέν σεντόνια , βλέπω τα

Once Upon A Time: Πράξη πρώτη...

Γελάω, γιατί δεν υποδύθηκα, γελάω γιατί οι ρόλοι δεν μου ταίριαξαν ποτέ. Έχω πληγώσει πολλούς και κανέναν μαζί, μα έμαθα να ζητάω συγνώμη πάντα. Κοιτάω πάντα μέσα στα μάτια σου για να βλέπω ποιός πρέπει να είναι μαζί μου συνοδοιπόρος στο άγνωστο ταξίδι της ζωής. Δεν έπαιξα με ανθρώπων συναισθήματα, δεν καβατζώθηκα πίσω από μια κόκκινη κουρτίνα μα ούτε πίσω από το δάχτυλο μου. Δεν έφυγα από τα προβλήματα μου. Ήξερα ότι θα πονέσω και έμεινα εκεί να πονέσω και θα συνεχίσω να πονάω γιατί έτσι η ζωή μου μαθαίνει να δημιουργήσω μέσα της το ευτυχισμένο “Εγώ”.

Φίλοι μου, εσείς που μου μάθατε να

Alexart.com: Υπερασπίσου σωστά τον εαυτό σου.

Εκεί που κάθεσαι αμέριμνα, χτυπάει το τηλέφωνό σου. Είναι ένας φίλος σου και σου λέει πως κάποιος έχει μπλέξει το όνομά σου σε μια συζήτηση που δε συμμετείχες ποτέ. «Ενδιαφέρον» σκέφτεσαι κι είσαι έτοιμος να γίνεις θηρίο και να πας να ξεκαθαρίσεις την κατάσταση με μεγάλη ένταση στον τόνο της φωνής σου. 

 Παρ’ όλα αυτά σκέφτεσαι πως πρέπει να φερθείς με αξιοπρέπεια, να είσαι σωστός ακόμη κι αν σε αδικούν κάποιοι, ακόμη κι αν θέλουν να σε ρίξουν στα μάτια ανθρώπων για διάφορους δικούς τους ανόητους λόγους. 

 Τι πρέπει να κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις; Να ξεκαθαρίζεις την κατάσταση φυσικά, αλλά διακριτικά. Δηλαδή βρίσκεις το άτομο που του έχουν πει όλα αυτά τα υπέροχα ψέματα και ξετυλίγεις το κουβάρι, βρίσκεις την άκρη. 

 Ψυχραιμία πάνω απ’ όλα, άμεση παρέμβαση στο θέμα 

όσο είναι «ζεστό» και όλα θα ξεκαθαριστούν.

Καλό σας βράδυ και καλό υπόλοιπο εβδομάδας!

Alex Art

Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: Εσύ κι Εγώ και οι Δρόμοι...

Εσύ κι Εγώ και οι Δρόμοι...

Καίγομαι...έτσι είναι ο έρωτας. Χάνομαι...έτσι είναι η αγάπη. Πονάω...έτσι είναι ο χωρισμός. Χαρμολύπη...αυτή είναι η υπόσχεση και ο δρόμος. Σε ότι βιώνεις ως άνθρωπος έχεις την τάση να του προσφέρεις μία ετικέτα συναισθηματική, μία ονομασία που θα σε κάνει να προσδιορίσεις το συναίσθημά σου. Είναι κάτι ως πλοηγός οδήγησης που όμως ποτέ δεν έμαθες πως λειτουργεί απλά τον υπακούς πιστά, και λέω δεν έμαθες ποτέ, γιατί αν γνώριζες τότε θα έφτανες στο τέλος, στο όποιο τέλος... 

 Ας πάρουμε λοιπόν τις ζωές μας. Βίοι παράλληλοι ανθρώπων με ανάγκες, όνειρα, ιδανικά, επιθυμίες και όλα αυτά μαζί με άλλα πολλά συνθέτουν την κοινωνία της εποχής, η οποία αγωνία να βρει την ταυτότητά της. Συναισθηματικά λεπροί προσπαθούμε να βρούμε την θεραπεία των κενών μας στους άλλους ανθρώπους γύρω μας και τους ζητούμε να αποτελέσουν την συνταγή των επιθυμιών μας. Αν όμως συμπεριφερόμαστε όλοι έτσι, πως δύο κενά να βρούν την ολοκλήρωση; Πως δύο άνθρωποι του "εγώ ο εαυτός μου" να δουν το εσύ και να προσφέρουν σε αυτό; 

 Μία σχέση καλώς ή κακώς δημιουργεί τρείς συνδέσεις, τρείς πάγιες συνδέσεις. Η πρώτη σύνδεση είναι εκείνη που έχει κάνει ο καθένας μας με τον εαυτό του, η δεύτερη εκείνη που έχει κάνει ο σύντροφός μας με τη δική του προσωπικότητα και ζωή, τέλος η τρίτη και τελευταία, εκείνη η σύνδεση που αφορά και τους δύο, ο λεγόμενος δρόμος. Δρόμος συμπεριφορών, ουσίας, προσδοκιών, δράσεων και αντιδράσεων που πλάθουν τη σχέση και δημιουργούν τα θετικά ή αρνητικά συναισθήματα της επαφής μας. Αν κάποια από αυτές τις συνδέσεις παραληφθεί, αργά η γρήγορα θα χρειαστεί να την αναζητήσουμε, και τότε θα είναι σίγουρα αργά για κάποιο μυστηριακό λόγο που αποκαλύπτει ξανά αυτή τη γυμνότητα που αισθάνεσαι όταν υπάρχεις στο χώρο μόνος. 

 Οι ανθρώπινες σχέσεις, ερωτικές ή μη, σε οδηγούν σε στιγμές απρόσμενων καταστάσεων και βιωμάτων. Σε τυλίγουν μυστικά και ήσυχα, σου προσφέρουν μαθήματα και σου ζητούν εξετάσεις προόδου, όχι για να πληγωθείς μα για να μάθεις να υπερκερνάς τις όποιες σκοπέλους συναντάς στη ζωή σου...δες. 

 Μείνε σιωπηλός στο λόγο της εποχής, επέλεξε να βιώσεις εξ'ολοκλήρου τη στιγμή που σου προσφέρεται. Μάθε να φεύγεις από εκεί που παραμονεύει η βεβήλωση της συνείδησής σου και της ψυχής σου. Μάθε να επιμένεις εκεί που οραματίζεσαι. Μάθε να αγαπάς... Μάθε πως οι σχέσεις είναι, "Εσύ κι εγώ και οι δρόμοι..." 

 Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Once Upon A Time: «Πληγές με μόνιμο μελάνι...»

Είναι μόνο δεκαέξι, είναι μόνο δώδεκα, είναι μόνο οχτώ, είναι μόνο δεκαπέντε, είναι μόνο δεκαεννέα, είναι μόνο πέντε ετών, είναι μόνο δεκατεσσάρων, είναι τριάντα, είναι μόνο είκοσι δύο ετών, ήταν μόνο δεκαεφτά ετών μα δεν το άντεχε άλλο.
Είναι μερικά από τα άτομα που γνωρίζω, που έζησαν και ζούν μέσα στην ενδοοικογενειακή και ψυχολογική βία. Μερικά από αυτά τα παιδιά και τους νέους έζησαν και απόπειρες βιασμού, ακόμα και βιασμό από πατεράδες “ τέρατα” , από συγγενείς, από οικογενειακούς φίλους. Μερικοί από αυτούς τους «αγγέλους» ακόμα έχουν πάνω τους χαραγμένα σημάδια ενός αλκοολικού πατέρα και μίας “χαπακωμένης” διακοσμητικής μητέρας που δεν θέλησαν ποτέ να διδαχθούν την αγάπη, Τα σημάδια αυτά ίσως θα μείνουν για πάντα σαν αχάρακτη εικόνα στο πέρασμα των χρόνων μέσα στην ψυχή τους...
Παιδιά που

Alexart.com: Μήπως σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου;

Είναι τραγικό που το φαινόμενο της αυτοκτονίας αυξάνεται συνεχώς στη χώρα μας. Κάθε μέρα ακούμε και από ένα περιστατικό, ίσως και περισσότερα. 

Τι ωθεί τους ανθρώπους να δώσουν τέλος στη ζωή τους; Ψυχολογικοί λόγοι; Οικονομικοί; Ιατρικοί; Υπάρχουν και άνθρωποι ψυχασθενείς, αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση πρέπει κάπως να προστατευτούν από τον άδικο αυτό χαμό. 

 Και πες πως δίνεις τέλος στη ζωή σου. Ωραία, τι πιστεύεις πως έχεις να κερδίσεις; Πιστεύεις πως θα ξεφύγεις από όλα τα προβλήματα. Σου έχω νέα. Δεν έχεις μόνο εσύ προβλήματα. Υπάρχουν άνθρωποι άρρωστοι σωματικά που δεν τα παρατάνε κι εσύ επειδή π.χ. έχεις απολυθεί αποφασίζεις να βάλεις τελεία στη ζωή σου. Αλλά σε αυτή την περίπτωση μάλλον ξεχνάς ότι μπορεί να αφήνεις πίσω σου ανθρώπους που σε αγαπάνε και νοιάζονται για σένα, ανθρώπους που ίσως εξαρτώνται από σένα, όπως για παράδειγμα τα παιδιά, γονείς, σύντροφο. 

 Τότε τι κάνεις; Πιστεύεις πως όντως έχεις εξουδετερώσει όλα σου τα προβλήματα; Μήπως θες να προβληματιστείς για το τι θα συμβεί στην οικογένειά σου και τους φίλους σου μετά τον χαμό σου; 

 Α, ξέχασα… δε σε νοιάζει γιατί θες μόνο εσύ να είσαι καλά και αφήνεις τα δικά σου προβλήματα ως "κληρονομιά" στην οικογένειά σου.

Once Upon A Time : «Λαθραία όνειρα...»

Σήμερα αυτήν την βροχερή Παρασκευή, δεν έχει ευχές για ταξίδι, ούτε ρομαντισμούς, μόνο τα παρακάτω λόγια που δείχνουν μια αλήθεια που θέλουμε να κρύψουμε πίσω από το εγώ μας.


Ψελλίζοντας αχνές λέξεις στο ταξίδι με αναμμένο ένα μικρό φώς , μάλλον προσευχές πρέπει να ήταν αφιερωμένες στον Θεό τους. Με ένα τσιγάρο όλο και όλο για παρέα και μία απέραντη μοναξιά ξεκίνησαν. Δεν ήξεραν το πού απλά έλπιζαν...

Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: Σε έναν λαθραίο κόσμο, ζητείται νόμιμη ψυχή...

Σε έναν λαθραίο κόσμο, ζητείται νόμιμη ψυχή...

Οι λέξεις κυλούν όπως τα δάκρυα στο μαυρισμένο πρόσωπό του, "Δαίμονες αγόρι μου, εκεί κάτω...θεριστές των ψυχών μας δίχως διάκριση, έπρεπε να σώσω την οικογένειά μου, έπρεπε...αγόρι μου τους αγαπώ.". Το σώμα του καταρρέει μπρος μου και απλώνει τα χέρια του να με κρατήσει, είναι ένας άνθρωπος που ήρθε γιατί έπρεπε...και όμως εδώ αποτελεί μία λαθραία παρουσία δίχως λόγο και ψυχή. Κοιτάζω γύρω μου, παιδιά δακρυσμένα ανάμεσα σε κομμένες κούκλες και παιχνίδια τα οποία κοιτάζουν και αισθάνεσαι πως είναι η τελευταία αθωότητα που τους απέμεινε. Γυναίκες διψασμένες με ρούχα γεμάτα αλμύρα ζητούν με το βλέμμα τους την ελπίδα, καμία λύπηση δεν επιθυμούν, είναι οι δυνατές εκείνες γυναίκες που έζησαν τον πόλεμο και έφυγαν για να προστατεύσουν την ιερή τους οικογένεια. Πιο κάτω συναντά το βλέμμα μου δύο φιγούρες ηλικιωμένων που ακόμη και τη στιγμή αυτή ο έρωτας τους κρατάει ακόμη από το χέρι, βαδίζουν αργά την είσοδο του κέντρου μεταναστών και τα εγγόνια τους κρατούν γερά τα βήματά τους, τα κοιτάζουν και βαθιά μέσα τους γνωρίζουν πως γι αυτά τα έκαναν όλα και ότι και αν περνούν απλά άξιζε...για εκείνα. Μένω βυθισμένος σε σκέψεις... 

Πυρετός αναβλύζει από κάποια παιδικά προσωπάκια που γυρεύουν τη μητέρα τους, η οποία βρίσκεται στους πόνους της γέννας σε μια νέα πατρίδα, στους λευκούς διαδρόμους ενός νοσοκομείου μόνη να στέκει με την εικόνα της λαθραίας, παρότι αποτελεί εκείνη που φέρει την ανάμνηση ενός χαμένου παραδείσου, τι ειρωνεία... Άραγε αυτό το παιδί θα το φωνάζει κανείς "Έλληνα"; Προσπαθώ να ανασάνω μέσα από τα χέρια που σε τυλίγουν και σε παρακαλούν να μην σταλούν πίσω σε μία χώρα σφαγής δίχως τέλος. Ξαφνικά η φωνή ενός αστυνομικού επιπλήττει με έντονο ύφος τη παρουσία του άνδρα που ζητά απεγνωσμένα να δει την γυναίκα του που βρίσκεται στο νοσοκομείο, σχεδόν τον απειλεί. Η απόφασή μου να βρεθώ ανάμεσά τους και να ζητήσω τον λόγο από τον αστυνομικό, προκαλεί την αντίδρασή του και μία χυδαία φρασεολογία προς το μέρος μου, σιωπώ κι εκείνος απομακρύνεται, ευτυχώς. Ο άνδρας με κοιτά και δακρύζει "Όλα καλά αδελφέ μου, σε ευχαριστώ" και τείνει να σκύψει και να μου φιλήσει τα χέρια, εμένα τον πιο αμαρτωλό που θέλει να λέγεται άνθρωπος. Τον διακόπτω σκύβωντας κι εγώ μαζί του, χαμογελώ. Εκείνη την στιγμή η κόρη του τρέχει και με αγκαλιάζει με δάκρυα στα μικρά γαλανά ολοστρόγγυλα ματάκια της, μου χαιδεύει το πρόσωπο και μου βάζει στη θέση της καρδιάς μου ένα μικρό βιβλιαράκι. "Για εμένα;"... και η μελωδική μα φοβισμένη ακόμη φωνή της μου λέει "....ναι." Το κοιτάζω, είναι οι προσευχές της, εκείνες οι ελπίδες που τυλίγονται σε κάθε θρησκεία. Θέλω να δακρύσω, μα δεν μπορώ μπροστά της, οφείλω να είμαι δυνατός για εκείνη, δεν την λυπάμαι, λυπάμαι εμένα... 

 Έχουν περάσει ώρες πολλές προσπαθώντας να βοηθήσουμε τις ψυχές των ανθρώπων ενός εμφυλίου πολέμου που μένεται εδώ και μήνες τώρα στη Συρία, ώσπου κάποια στιγμή αποφασίζω να βγω έξω από το κτίριο στο οποίο φιλοξενούνται και να πάρω μία βαθιά ανάσα ατενίζοντας τα φώτα της πόλης. Συνειδητοποιώ... 

Μάθαμε δυστυχώς να κρυβόμαστε πίσω από το φόβο μας, να γινόμαστε εν δυνάμει ρατσιστές. Ζωντανοί - νεκροί ενός λαθραίου κόσμου της ηθικής και η νόμιμη ψυχή που μιλά γι' αγάπη; .... ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ. 

Παναγιώτης - Θεοτόκης Λάκκας

Once Upon a Time: «Ένα κομμάτι ελεύθερου τσιμέντου...»

Καλησπέρα, αγαπημένοι μου συνοδοιπόροι στης φαντασίας μου τα μονοπάτια, σήμερα για ακόμη μια αρκετά κουραστική θα έλεγα Παρασκευή, ένα ταξίδι με πάει ένα σκαλοπάτι ποιό κοντά. Σε τι; Γιατί; Δεν ξέρω να σας απαντήσω, άπλα εμπιστεύομαι και αφήνομαι στην Ζωή. Καλό ταξίδι. 

«Ένα κομμάτι ελεύθερου τσιμέντου...» 

 Περίμενα το τρένο των 11:25 στον σταθμό , στα χέρια μου ένα σημειωματάριο και μια πένα που κυλούσε αργά σχεδιάζοντας γράμματα πάνω στο μισοκίτρινο χαρτί. Στα ακουστικά μου έπαιζε απαλή jazz μουσική που με έκανε να αφήνομαι στον κόσμο της φαντασίας μου. Γύρω μου θαμπά βλέμματα άγνωστων ανθρώπων που ταξίδευαν στις σκέψεις τους. Πάτησα για λίγο pause στο mp3 μου, ήθελα αυτήν την εικόνα να την φωτογραφήσω με τα μάτια μου. Από μακριά ξαφνικά ακούστηκε ένα παραπονιάρικο «Σ’αγαπώ» μαζί με μια σφιχτή αγκαλιά για παρεάκι από μια κοπέλα που το αγόρι της θα έφευγε για κάποιον άγνωστο προορισμό σε λίγη ώρα. Στα μάτια και των δύο υπήρχε μια ελπίδα κρυφή...Ήταν σαν να έλεγαν ο ένας στον άλλον «δεν θα σταθεί εμπόδιο τίποτα μεταξύ μας...» και έτσι έμειναν αγκαλιασμένοι όλοι την ώρα χωρίς να τους νοιάζει τίποτα και κανένας. 

 Πιο δίπλα καθόταν ένας κύριος με πρόχειρα ρούχα και ένα μαύρο παλτό με ξηλωμένες τσέπες, μονολογούσε κοιτώντας τα αστέρια ενώ δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του. Δεν τον ένοιαζε τι θα πει ο κόσμος και καλά έκανε. Είχα κολλήσει πάνω του, πάνω στο βλέμμα του, στις κινήσεις που ασυναίσθητα έκανε με τα χέρια του. Μέτα από κάποια λεπτά με κοίταξε, σηκώθηκε όρθιος, έβαλε τα χέρια του πίσω από την πλάτη και με αργά βήματα ερχόταν προς το μέρος μου αγνοώντας τα ειρωνικά γέλια και τους ψιθύρους στον διάβα του. 

 Σταμάτησε από πάνω μου, και ενώ ήμουνα έτοιμος να φύγω, μια δυναμική χροιά ακούστηκε που ξέφτισε μέσα στα χρόνια, και μου είπε «Κύριε, μπορώ να καθίσω μαζί σας;» Η φωνή του ήταν τόσο ζέστη τόσο αληθινή, που αμέσως του απάντησα «Φυσικά, καθίστε παρακαλώ» παραχωρώντας του έτσι και το τελευταίο κομμάτι τσιμέντου που είχε απομείνει στον σταθμό. 

 Πέρασαν κάποια λεπτά χωρίς κάποιος να πει κάτι, μέχρι που ο κύριος με το μαύρο παλτό έβγαλε ένα πακέτο τσιγάρα και μου το έβαλε μπροστά μου. «Θα θέλατε, ένα τσιγάρο να μου κάνετε παρέα;» ρώτησε, «ε, με συγχωρείτε αλλά το έχω κόψει εδώ και καιρό. Σας ευχαριστώ» απάντησα αμέσως. Αφού άναψε το τσιγάρο με αργές κινήσεις κοίταξε το σκουριασμένο βαγόνι μπροστά του και μου είπε. «Ξέρετε, είστε ο μόνος που δεν με κοίταξε με λύπηση πριν από λίγο όταν προσευχόμουνα δυνατά , και ήσασταν ο μοναδικός που δεν γέλασε όταν είδατε τα ρούχα μου.» Αφού με κοίταξε με ρώτησε το όνομα μου. «Πάνος, το δικό σου;» του απάντησα, μου χαμογέλασε και συνέχισε «Εγωιστή, τρελό, ζητιάνο, φύγε από εδώ», έτσι με φωνάζουν εδώ και καιρό όπου πάω. Αλλά νομίζω κάποτε με λέγανε Νίκο. Δεν ήμουνα έτσι εγώ, Πάνο, αλλά αυτοί που λένε ότι ο άνθρωπος αλλάζει μέσα σε μία στιγμή πρέπει να είχαν δίκαιο τελικά...Είχα πολλά λεφτά, σπίτια, μαγαζιά, γυναίκες, ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα, έκανα ταξίδια, και άλλα πολλά. Αλλά τυφλώθηκα απ’ όλα αυτά και ποτέ μου δεν κατάλαβα τι έχανα μέρα με τη μέρα. Νόμιζα ότι είχα τα πάντα, μα τελικά δεν είχα τίποτα...». Κόμπιασε για λίγο, τότε δάκρυα ξανά ξεκίνησαν και κυλούσαν στις γραμμές από το πρόσωπο του... «Μόνο τώρα καταλαβαίνω πως ή ζωή είναι μικρές στιγμές, μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών σου, Στιγμές που όσος χρόνος και να περάσει μένουν αναλλοίωτες στην μνήμη σου, για να σου θυμίζουν συνέχεια το ποιός είσαι και ποιός είναι ο προορισμός σου...Να σου θυμίζουν ότι πρέπει να ζείς...» Τότε ήταν που η δυνατή φωνή από τα παλιά γκρί μεγάλα μεγάφωνα διέκοψε κάθε άλλον ήχο στον σταθμό. 

 Μόλις είχε φτάσει το τρένο και οι άνθρωποι που πριν γελούσαν, συζητούσαν, έβριζαν, φιλιόταν, τώρα βιάζονται να ανέβουν για να πιάσουν μία καλή θέση στα βαγόνια. Αλλά εγώ καθόμουν ακόμη εκεί στο τσιμεντένιο πεζοδρόμιο παρέα με κάποιον που μόλις γνώρισα. «Φύγε, θα το χάσεις», μου είπε χαμογελώντας και ανακουφισμένος, λες και είχε φύγει ένα τεράστιο βάρος από μέσα του, διακόπτοντας έτσι για λίγο τις σκέψεις μου. Σηκώθηκα και του είπα «Σας ευχαριστώ πολύ για όλα». Ο ίδιος σηκώθηκε και αφού συμμάζεψε πρόχειρα το μαύρο του παλτό, μου απάντησε «Εγώ σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που θέλησες να ακούσεις έναν τρελό ζητιάνο» και γυρνώντας την πλάτη του, έφυγε προς την έξοδο του σιδηροδρομικού σταθμού για ένα μοναχικό παγκάκι που για εδώ και μέρες, όπως έμαθα μετά, ήταν το σπίτι του. Αφού ανέβηκα στο τρένο, έβαλα το mp3 μου να παίζει ξανά, κάθισα και κοίταξα αυτόν τον “τρελό “ να απομακρύνεται, αμέσως μια σκέψη μου ήρθε στο μυαλό μου. Ζούμε η απλά υπάρχουμε; 

 Υ.γ Τι αλήθεια ζητάμε από την ζωή μας; Λεφτά, αμάξια, ρούχα, κοσμήματα, κινητά, υπολογιστές; Αυτά θα μας κάνουν άραγε χαρούμενους, ευτυχισμένους; Η μήπως το να ξεγελάμε τον εαυτό μας βάζοντας ένα «πρέπει» σαν αδιαπέραστο τοίχος μπροστά στα μάτια μας, θα μας κάνει να ζούμε καλύτερα; Τέλος, ποιος μπορεί πραγματικά να αντέξει την ομορφιά ενός παραμυθιού, πολλοί; λίγοι; κανένας; Οι απαντήσεις δικές σας... 

 «Και αλήθεια ποιόν να κατηγορήσω που δεν ζω; Aς ξεκινήσω με εμένα..» 

 Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. 

 Panos Angel

Οργή Παπανδρέου για δημοσιεύματα - "Θα είμαι εδώ στην ψήφιση των μέτρων"

Την οργή του πρώην πρωθυπουργού προκάλεσαν δημοσιεύματα που τον έφεραν να είναι απων από την ψηφοφορία της Τετάρτης για το Μνημόνιο 3.

Στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων ο Θ. Λυμπερόπουλος

Διαμαρτυρία για το νέο πακέτο

Aυτά είναι τα νέα μέτρα

Διαβάστε όλο το πολυνομοσχέδιο

ΨΗΦΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ

Στις 12 το μεσημέρι εισάγεται προς επεξεργασία στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής το νομοσχέδιο για την «Έγκριση Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016-Επείγοντα Μέτρα...

XAΡΑΤΣΙ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ!

Χαράτσι... και στους φωτοβολταϊκούς σταθμούς, πλην εκείνων στις στέγες των κατοικιών, επιβάλλει η κυβέρνηση προκειμένου να μη χρεοκοπήσει ο ειδικός λογαριασμός του Λειτουργού της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας...

ΠΩΣ ΘΑ ΚΙΝΗΘΟΥΝ ΤΑ ΜΕΣΑ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ

Γολγοθάς σήμερα για το επιβατικό κοινό λόγω των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Ακινητοποιημένοι θα παραμείνουν την Τρίτη οι συρμοί του Μετρό, του Ηλεκτρικού Σιδηρόδρομου...

Οργή για τα μέτρα στην Πάτρα

Φωτογραφίες από τις απεργιακές συγκεντρώσεις

Στήθηκε ο μεταλλικός φράχτης στη Βασιλίσσης Σοφίας

Σε αστυνομικό κλοιό η πρωτεύουσα

Once Upon Α Time: Βαρετός ή χαμογελαστός;

Καλησπέρα, αγαπητοί μου περιπλανητές ενός ονείρου. Μαζί για ακόμη μία, αυτήν την φορά υπέροχα βροχερή, αλλά και λιγουλάκι παραπονιάρικη Παρασκευή, για ακόμη μια περιπλάνηση μέσα στο μυαλό μου. Ελπίζω όλων εσάς εκεί έξω οι φατσούλες να είναι χαμογελαστές. Άλλωστε το αξίζετε. 

Στην ζωή μας αλήθεια είναι πως υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Νομίζεις θα πω οι καλοί και οι κακοί ε; Μπα...Αλώστε το καλό και το κακό ορίζεται, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω προσωπικά, αποκλειστικά από εμάς. Για εμένα υπάρχουν αυτοί που είναι βαρετοί και αυτοί που μας κάνουν να περνάμε καλά και μας κάνουν να χαμογελάμε. 

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί μερικοί άνθρωποι μιλούν συνέχεια για τον εαυτό τους, μένουν μόνοι τους, αναλύουν τόσο πολύ ένα θέμα που στο τέλος πάντα μα πάντα ή θέλεις να χτυπήσει το κινητό σου εκείνη την στιγμή (εντάξει μερικές φορές απλά κάνεις πώς μιλάς) με το γνωστό τρομαγμένο ύφος, ενώ λες κάτι του τύπου «Σοβαρά, έρχομαι αμέσως...»έτσι ώστε να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς ή απλά φαντάζεσαι να τον χτυπάς με ότι βρεις μπροστά σου να σταματήσει, ενώ ένα μοχθηρούλικο χαμογελάκι σκάει από τα χείλη σου κάνοντας έτσι να ξεχάσεις για λίγο το μπλα, μπλα, μπλα... Ειδικά αν είναι και ψευτοκουλτουριάρης ο συνομιλητής σου, τότε μπαίνουν και σχέδια διαφυγής με κωδικό όνομα «όπως, όπως...» να πας να βρεις το άλλο σου μισό, έναν φίλο, μια ξεχασμένη παρέα από τα παλιά που ξέρεις ότι εκεί θα χαμογελάσεις και θα περάσεις καλά... Σου έχω και χειρότερο, σκέψου να είναι δύο και τρεις οι «βαρετοί» συνομιλητές απέναντι σου. Καταλαβαίνεις λοιπόν τώρα τι μοχθηρά σχέδια θα έκανες αν ήσουνα σε μια άκρη στην Βουλή με 300 βαρετούς ανθρώπους να μιλάνε συνέχεια (Αυτό ήταν κακιούλα)... 

Σου θύμισα κάτι έτσι; 

Αλλά όπως και να έχει όλα αλλάζουν αν το θέλουμε πραγματικά. Και μια συμβουλή για το τέλος που άμα θέλεις εφάρμοσέ την. «Πάντα μα πάντα να επιλέγεις ανθρώπους που θα σε κάνουν να χαμογελάς, γιατί αν στο κάνουν μια φορά, θα στο κάνουν για πάντα. Αυτούς να έχεις πάντα στην καρδιά σου και η ζωή σου θα ομορφαίνει μέρα με την μέρα....» 

 Υ.γ. Σήμερα δεν είπαμε πολλά, ίσως να φταίει που είμαι κουρασμένος, ίσως να έπρεπε να βγουν τόσα λίγα από το μυαλό μου, άλλωστε όλα για κάποιον λόγο συμβαίνουν ;). Όπως και να έχει σας ευχαριστώ για τον χρόνο που διαθέτεται να διαβάζετε αυτές τις γραμμές... 

Καλό σαββατοκύριακο σε όλους. 

Panos Angel

Alexart.com: Να τα πρώτα κρύα...

Μια όμορφη καλησπέρα σε όλους! 

Χαλαρό, αρκετά θα έλεγα, σήμερα προβλέπεται το άρθρο...!

Περίεργα τα πράγματα με τον καιρό πλέον... Αρχίσανε σιγά-σιγά τα κρύα. 

Δεν ξέρω πώς ήταν σε εσάς χθες ο καιρός εκεί που βρισκόσασταν το βράδυ, αλλά εδώ που είμαι εγώ ο καιρός τρελάθηκε! 

Βροντές, αστραπές, έβρεχε καρεκλοπόδαρα, είχε δυνατό αέρα και εκτός από όλα αυτά είχε και διακοπή ρεύματος! Πόσο υπέροχο είναι να έχεις κάνει μπάνιο, να θες να στεγνώσεις τα μαλλιά, να κρυώνεις και λίγο (επειδή είναι βρεγμένα) και την ώρα που πιάνεις το πιστολάκι...διακοπή! Ναι, ναι! Αν εκεί δεν θεωρηθείς τυχερός...πού τότε;! 

 Ετοιμαστείτε λοιπόν για έναν φθινοπωρινό καιρό με βροχές και όλα αυτά τα ωραία καιρικά φαινόμενα που σε κάνουν να μη θες να βγεις από το σπίτι! Εντάξει, έχουν και αυτά την ομορφιά τους (όταν δεν πρέπει να τρέχεις στη δουλειά, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια...).

Απολαύστε κάθε στιγμή της μέρας σας και χαμογελάστε! 

Είναι ωραίο να μεταδίδεις θετική ενέργεια ακόμη και στις πιο μίζερες μέρες!

 Να έχετε ένα όμορφο βράδυ και μια υπέροχη βδομάδα! 

Alex Art

Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: Τυχαία στιγμή σαν... ελευθερία

   Οι ζωές μας ταξιδεύουν σε μία εποχή απρόσωπων ηρώων. Η παρατήρηση απογοητεύει, η λογική ανεπαρκεί και οι στερεότυπες απαντήσεις για την εξέλιξη της κοινωνίας είναι απαντήσεις που αν δε προκαλούν, δε πείθουν. Άνθρωποι που ξεγελάστηκαν απο τον ορθολογισμό και οδηγήθηκαν στην πνευματική τύφλωση, αποτελούν τους πυρήνες της ηθικής νέκρωσης. Ζούμε στο σήμερα τη μόδα της απώλειας των προσωπικών δεδομένων, και απο τα κρυμμένα αινίγματα, τις μελαγχολικές αναζητήσεις της καθημερινότητας, οδηγούμαστε στην αναζήτηση της κατάλληλης στιγμής για αυτογνωσία. Μια ορθή σκέψη στη μελωδία των αποφάσεων, προσδιορίζει τη σημαντικότητα της ζωής μας μέσω ενός ερωτήματος, επιρροές ή επιλογές;... Με ποιά κρίση να εκλογικεύσεις αυτό το ερώτημα; 

   Η πραγματικότητα που βιώνουμε μας δείχνει πως ελάχιστα πράγματα αποτελούν επιλογές μας. Η κοινωνία ή οι συνθήκες που μεγαλώσαμε καθορίζουν τις περισσότερες αποφάσεις, καθώς λειτουργούμε επηρεασμένοι απο αυτές. Άρα στην ουσία είμαστε ελεύθεροι;... Παρατηρούμε το πάθος της ψυχής μας για την απόκτηση της ελευθερίας, αλλά σχεδόν ποτέ δε την αφήνουμε να πραγματοποίησει το όραμά της. Ίσως επειδή η ελευθερία είναι ευθύνη και ο φόβος μας καλεί να ζήσουμε ως μέλη μιας κοινωνίας η οποία λαμβάνει εκείνη τις αποφάσεις. Η ανελευθερία συχνά μας ευαρεστεί, και αναζητούμε πρόσωπα που να μας επιβάλλονται και να μας υποδεικνύουν το πως να λειτουργήσουμε. Αν δεν είναι έτσι, τότε πως να εξηγήσουμε τη αδυναμία επιλογής των κατάλληλων ανθρώπων για να μας συντροφεύσουν σύμφωνα με τις ελευθερίες του ατόμου; Με ποιό τρόπο να δικαιολογήσουμε το γεγονός της λανθασμένης επιλογής των καθοδηγητών; Μέρα με τη μέρα οι γόνιμες ανησυχίες της συνείδησης δηλώνουν πως η κρίση του σήμερα είναι βαθύτερη και ουσιαστικότερη, είναι η ιδεολογική κρίση που πλέον εξελίσσεται και αναζητεί την ανώτερη ταυτότητά της. Και καθώς καιγόμαστε στην έρημο της μνήμης, παρατηρούμε στους ορίζοντες της ελευθερίας μας την όαση της προσδοκίας, εκεί όπου ευδοκιμεί στο δέντρο του πόνου η δημιουργία της αμφισβήτησης και καρπός της καλείται η αφύπνιση. Μια αφύπνιση που ξεκίνησε ως θηρευτής της απόλαυσης, πέρασε μέσα από το καμίνι της ενοχής, από την κόλαση του πόνου, κι έγινε ο γητευτής των ανθρώπων... 

Παναγιώτης - Θεοτόκης Λάκκας

Once Upon a Time: Σαββατοκύριακο ρε συ, χαμογέλα...

Καλησπέρα περίεργοι ταξιδιώτες μου. Σήμερα μια ολίγον τι κουραστική Παρασκευή, αλλά εδώ που τα λέμε όταν το Σαββατοκύριακο σου χαμογελάει δεν σκέπτεσαι τίποτα άλλο, κλειστό το κινητό σου, να χουχουλιάσεις κάτω από την ζεστή κουβερτούλα σου, μόνος ή με παρεάκι και έτσι μαζί να παίρνετε το πρωινό σας αγκαλιά, κάνοντας σχέδια για το τι θα κάνετε στην συνέχεια της ημέρας χασκογελώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον με φιλάκια και αλλά τέτοια. Συντροφιά αντί για μουσική, οι αστείες φωνές των πρωινών καρτούν που ηχούν ευχάριστα μέσα από την τηλεόραση, ενώ την ίδια στιγμή εσείς ρουφάτε την πρώτη γούλια από την ζεστή σπιτική σοκολάτα βιενουά...Ω ναι! αυτό και αν είναι υπέροχο... 

Σαββατοκύριακο ρε συ, χαμογέλα... 

   Ύστερα και αφού καταφέρεις να σηκωθείς από την ζεστή φωλίτσα σου (είναι μια πολύ δύσκολη μάχη...Πάντα το κρεβάτι κερδίζει...οι δε φοιτητές παραδίνονται αμαχητί...), αμέσως μετά πιάνεις από το κομοδίνο σου σχεδόν με ρομποτικές κινήσεις το κινητό σου, το κρατάς απαλά (αν είναι το I phone 4s το θαυμάζεις κανένα λεπτό πριν το ανοίξεις...). Αφού λοιπόν το ανοίξεις και χαμογελάσεις με το wallpaper του τύπου keep calm and love ή keep calm and do something κ.α ενώ ξέρεις ότι δεν θα χτυπήσει, κάθεσαι από πάνω του κανένα πεντάλεπτο και περιμένεις να χτυπήσει, και περιμένεις, και περιμένεις, περιμένεις μα τίποτα... Αφού μπαίνεις στο facebook και κρυφοκοιτάζεις προφίλ φίλων και αγαπημένων προσώπων, παίρνεις την απόφαση να σηκωθείς με μια «υπέροχη» γκριμάτσα του τύπου «Γιατίιιιιι πρέπει να σηκωθώ;;!!» αφού ρίξεις λίγο νερό στο πρόσωπό σου σκέπτεσαι τι θα κάνεις και αυτό το Σαββατοκύριακο...

   Χαμογελάς, παίρνεις χαρτί, μολύβι και γράφεις ψώνια, σκέψεις και αλλά τέτοια χαζορομαντικά που στο τέλος καταλήγουν κολλημένα στο γραφείο σου για να σου δίνουν έμπνευση, κάνεις γυμναστική (ναι καλά...ένα ναζιάρικο τεντωματάκι και πολύ είναι...), και αργότερα βγαίνεις έξω στο μπαλκόνι για μια τζούρα αέρα και να δεις ίσως τα λουλούδια σου σέρνοντας την μία μισοβγαλμένη κάλτσα και πατώντας την άλλη. Βλέπεις τον κόσμο να πηγαινοέρχεται , να τρέχει, να βρίζει, αυτοκίνητα με τέρμα τα ηχεία να κάνουν βρουμ-βρουμ, κορναρίσματα ή αν είσαι από τους τυχερούς βλέπεις και ένα υπέροχο τοπίο μαζί με όλα αυτά. Μα δεν σε νοιάζουν πράγματα μικρά, τώρα είσαι χαρούμενος και όλα τα ακούς σαν μια περίεργη μουσική. Ξαφνικά δύο χέρια έρχονται από πίσω σου και σχηματίζουν μια αδιαπέραστη ασπίδα γύρω από την μέση σου, ενώ ένα γλυκό φιλί ολοκληρώνει το συναίσθημα...Εσύ απλά κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι στη μαγεία των αισθήσεων ξεχνώντας τα πάντα, άλλωστε είναι Σαββατοκύριακο... 

 Κάλο Σαββατοκύριακο σε όλους , 

Panos Angel

Alexart.com: Δεν ξεχνώ μα προχωρώ

Κάποιες φορές έχεις μία περίεργα αρνητική διάθεση. Όλα φταίνε. Έρχονται στο μυαλό σου επιλογές που έχεις κάνει στο παρελθόν και το κεφάλι σου γεμίζει φωνές και ερωτήματα. «Γιατί αυτό; Γιατί εκείνο;» Γιατί, γιατί, γιατί… φτάνει. Έκανες τις επιλογές σου. Αποδέξου τες είτε είναι σωστές, είτε λάθος. Γιατί πολύ απλά έχουν ήδη παρθεί αποφάσεις, έχουν ήδη γίνει πράξη και αυτό δεν μπορείς να το αλλάξεις.

Νιώθεις πως είσαι βουτηγμένος σε έναν βούρκο απ’ όπου δεν μπορείς να βγεις, πιστεύεις πως δεν μπορείς να επανορθώσεις και πως δεν μπορείς να προχωρήσεις παρακάτω, μα… σου έχω νέα. Μπορείς να τα ξεπεράσεις όλα και να συνεχίσεις. Δε λέω να τα ξεχάσεις. Εξάλλου το να κάνεις πως ξέχασες όσα συνέβησαν μάλλον σημαίνει πως κρύβεις δειλία και φόβο. 

 Αντί να προσπαθήσεις να ξεχάσεις τις επιλογές σου, καλύτερα να τις αποδεχθείς, να σκεφτείς για ποιόν λόγο φέρθηκες με τον συγκεκριμένο τρόπο και με βάση αυτά στα οποία θα καταλήξεις να συνεχίσεις την πορεία σου. Βρες στόχους, κάνε όνειρα. Ζήσε μαθαίνοντας από τις εμπειρίες σου, από το παρελθόν σου.

Να έχετε ένα όμορφο βράδυ, 

Alex Art