Once Upon A Time:Υστερόγραφο: Il était une fois…

Έχω καιρό να γράψω εδώ, πάνε βδομάδες τώρα... Ήθελα να έχω φωτογραφίες από στιγμές στο μυαλό μου για να τις αποτυπώσω όμορφα πλεγμένες να εντυπωσιάζουν στις επόμενες γραμμές αλλά τελικά θα γράψω ότι νιώθω. Αυτήν είναι η απόφαση της καρδιάς μου…

Χθες το βράδυ ήμουνα ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου και σκεφτόμουνα διάφορα μέχρι αργά. Γελούσα κάθε τόσο με όλες τις εικόνες που ερχόταν και αισθανόμουν τόσο υπέροχα για όλους τους αγγέλους που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα στο παραμύθι μου. Ένας προς έναν, μικρές και μεγάλες ιστορίες γραμμένες στις σελίδες της καρδιάς μου.

Απέναντι μου ψηλά στον τοίχο, ο Οδυσσέας Ελύτης στέκει με τα λόγια του να μου θυμίζει ότι πρέπει να ονειρεύομαι πάντα, μα μην ξεχνάω ποτέ να ζω και να ακούω την καρδιά μου. Αυτό θα κάνω…

Γι αυτό λοιπόν θέλω να ζητήσω ένα συγγνώμη μέσα από την καρδιά μου τώρα που φεύγω από όλους εκείνους που πλήγωσα με την συμπεριφορά μου, με το ύφος μου, με τα ορθογραφικά μου, με τα λόγια και τις πράξεις μου, με τον αυθορμητισμό μου.

Αλλά να ξέρετε πως δεν μετανιώνω για τίποτα από αυτά που έκανα γιατί ήμουν πάντοτε ο εαυτός μου. Ακόμα και όταν σελίδες τσαλακωνόταν και σκιζόταν και φοβόμουν το άγνωστο αύριο. Ακόμα και αν έπεφτα από τα λάθη ακόμη και όταν προσευχόμουνα για εσένα με δεάκρυα στα μάτια να είσαι πάντα καλά.

Πριν δύο μέρες είδα μια πλέον αγαπημένη Γαλλική ταινία, που μου έμαθε πολλά και σε διάφορες σκηνές της έβλεπα κομμάτια της ζωής μου να ζωντανεύουν μπροστά μου.

Δεν θα σας κουράσω με το ποια ταινία είδα ή τι κατάλαβα εγώ μέσα από αυτήν, ούτε θα γράψω παραπάνω «έξυπνα» λόγια. Παρά μόνο θα σας πω να ζείτε όσο μπορείτε την κάθε σας στιγμή με χαμόγελο, έρωτα, τρέλα, πάθος, αγάπη και φυσικά μην σταματάτε να ονειρεύεστε ποτέ.

Έτσι με αυτά τα λίγα μπερδεμένα αυθόρμητα λόγια και ένα περίεργο χαμόγελο που έχει κάτσει ήρθε η ώρα να σας αποχαιρετήσω ταξιδιώτες μου και να ακολουθήσω το λευκό χαρτί στον προορισμό του.

Ίσως να είναι η τελευταία φορά που γράφω εδώ ίσως και όχι, θα το αφήσω στην σοφή μοίρα και στον γέρο χρόνο να το αποφασίσει. Μέχρι τότε λοιπόν, άγνωστοι και γνωστοί ταξιδιώτες μου σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας, τα χαμόγελα, τα υπέροχα γεμάτα αγάπη σχόλια σας και την όμορφη συντροφιά που μου κρατήσατε μέσα στο fantasma και στο μπλε αγαπημένο μου τριαντάφυλλο όλον αυτόν τον καιρό… Αντίο για τώρα…



ΥΓ Ξέρω μια ιστορία που τελειώνει ως εξής: “Πες μου τον μεγαλύτερο σου φόβο και θα στον κάνω τραγούδι, για να καταλαγιάσει για λίγο ο θυμός σου. Και την ζωή σου παραμύθι θα στην φτιάξω μέσα της να ονειρεύεσαι”… Il était une fois…

Panos Angel

Once Upon A Time: Δίχως τίτλο…

Και είναι στιγμές που το «γιατί» βρίσκει γκρεμό πριν την ελπίδα, και οι Θεοί του λόγου σωπαίνουν με το θέλημα της μοίρας. Έτσι, τα παραμύθια γίνανε ακόμη πιο φτωχικά και ο κακός λύκος μεταμορφώθηκε σε πρίγκιπα που ερωτεύεται την κοκκινοσκουφίτσα.


Συχνά καθισμένος , αναρωτιέμαι γιατί

Once Upon A Time: Γνώση, μια άγνωστη λέξη...

Τα λιγοστά λόγια του ευτυχισμένου καθώς ακουγόταν, εκφωνητή στο ραδιόφωνο που άκουσα ήταν αρκετά να με κάνουν να γράψω το παρακάτω κείμενο.


Τα λόγια που κυριολεκτικά μου έκοψαν την ανάσα ήταν τα εξής: «Κόβονται 94 τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ σε όλη την χώρα βάση του σχεδίου Αθηνά...Περικοπές σε μισθούς και συντάξεις δήλωσε η κυβέρνηση...» Ο τρόπος που

Once Upon A Time: «Μια διαφορετική συνταγή...»

Το ξυπνητήρι χτύπησε στην ώρα του και αυτό το πρωί...Η Nancy Sinatra με το bang bang ήταν ότι έπρεπε ως συνοδεία στην πρωινή μου γυμναστική. Μετά το υπέροχο ζεστό ντούς, η κόκκινη κούπα γέμισε με ζεστή σοκολάτα που άχνιζε, χαρίζοντας ένα εκπληκτικό άρωμα στην κουζίνα μου. Καθώς καθόμουνα και χάζευα έξω απο το παράθυρο τις υπέροχες στάλες της βροχής να γλιστράνε στο τζάμι σκέφτηκα να μαγειρέψω κάτι διαφορετικό σήμερα...


Απόψε θα φτιάξω μια συνταγή για την ζωή μου που θέλω να την μοιραστώ μαζί σας. Τα υλικά που θα χρειαστείτε είναι:

Once Upon A Time: «Το δέντρο...»

Κάποτε είχα γνωρίσει ένα δέντρο. Ήταν ένα υπέροχο ψηλό θαλασσί δέντρο με τεράστια καμπυλωτά λευκά κλαδιά. Είχε φύλλα επάνω του ραμμένα με κόκκινη λεπτή κλωστή που γινόταν χρυσή καθώς το φώς του ήλιου την αγκάλιαζε.


Θα ’λεγε κανείς ότι

Once Upon A Time: «Λευκό και δέρμα»

Απόψε είναι μια ξεχωριστή μέρα για εμένα. Σήμερα ο φόβος και το ψέμα ετοίμασαν γιορτή και εγώ θα λείπω.


Ανοίγω με απαλές κινήσεις την μεγάλη πόρτα που πίσω το ξύλινο κρύβετε το ποδοπατημένο άπειρες φορές πάτωμα που τρίζει λές και θέλει κάτι να μου πεί. Ξέρω γιατί είμαι εδώ. Είναι το δώρο για τον εαυτό μού.


Είμαι εδώ για να

Once Upon A Time: «Ημερολόγιο φυλακής»

Ημέρα 65η Ώρα: Σκοτάδι

Πάλι με πιάνω να ξύνω τον ροζέ τοίχο με τα δάχτυλα μου. Δεν ξέρω τι ώρα είναι, ούτε την μέρα γνωρίζω πιά. Άλλωστε γιατί να με ενδιαφέρει;. Ξαπλωμένο ή αν θέλεις ζωντανό νεκρό το σώμα μου σε ένα κρεβάτι παλιό με σατέν σεντόνια , βλέπω τα

Once Upon A Time: Πράξη πρώτη...

Γελάω, γιατί δεν υποδύθηκα, γελάω γιατί οι ρόλοι δεν μου ταίριαξαν ποτέ. Έχω πληγώσει πολλούς και κανέναν μαζί, μα έμαθα να ζητάω συγνώμη πάντα. Κοιτάω πάντα μέσα στα μάτια σου για να βλέπω ποιός πρέπει να είναι μαζί μου συνοδοιπόρος στο άγνωστο ταξίδι της ζωής. Δεν έπαιξα με ανθρώπων συναισθήματα, δεν καβατζώθηκα πίσω από μια κόκκινη κουρτίνα μα ούτε πίσω από το δάχτυλο μου. Δεν έφυγα από τα προβλήματα μου. Ήξερα ότι θα πονέσω και έμεινα εκεί να πονέσω και θα συνεχίσω να πονάω γιατί έτσι η ζωή μου μαθαίνει να δημιουργήσω μέσα της το ευτυχισμένο “Εγώ”.

Φίλοι μου, εσείς που μου μάθατε να

Once Upon A Time: «Πληγές με μόνιμο μελάνι...»

Είναι μόνο δεκαέξι, είναι μόνο δώδεκα, είναι μόνο οχτώ, είναι μόνο δεκαπέντε, είναι μόνο δεκαεννέα, είναι μόνο πέντε ετών, είναι μόνο δεκατεσσάρων, είναι τριάντα, είναι μόνο είκοσι δύο ετών, ήταν μόνο δεκαεφτά ετών μα δεν το άντεχε άλλο.
Είναι μερικά από τα άτομα που γνωρίζω, που έζησαν και ζούν μέσα στην ενδοοικογενειακή και ψυχολογική βία. Μερικά από αυτά τα παιδιά και τους νέους έζησαν και απόπειρες βιασμού, ακόμα και βιασμό από πατεράδες “ τέρατα” , από συγγενείς, από οικογενειακούς φίλους. Μερικοί από αυτούς τους «αγγέλους» ακόμα έχουν πάνω τους χαραγμένα σημάδια ενός αλκοολικού πατέρα και μίας “χαπακωμένης” διακοσμητικής μητέρας που δεν θέλησαν ποτέ να διδαχθούν την αγάπη, Τα σημάδια αυτά ίσως θα μείνουν για πάντα σαν αχάρακτη εικόνα στο πέρασμα των χρόνων μέσα στην ψυχή τους...
Παιδιά που

Once Upon A Time : «Λαθραία όνειρα...»

Σήμερα αυτήν την βροχερή Παρασκευή, δεν έχει ευχές για ταξίδι, ούτε ρομαντισμούς, μόνο τα παρακάτω λόγια που δείχνουν μια αλήθεια που θέλουμε να κρύψουμε πίσω από το εγώ μας.


Ψελλίζοντας αχνές λέξεις στο ταξίδι με αναμμένο ένα μικρό φώς , μάλλον προσευχές πρέπει να ήταν αφιερωμένες στον Θεό τους. Με ένα τσιγάρο όλο και όλο για παρέα και μία απέραντη μοναξιά ξεκίνησαν. Δεν ήξεραν το πού απλά έλπιζαν...

Once Upon a Time: «Ένα κομμάτι ελεύθερου τσιμέντου...»

Καλησπέρα, αγαπημένοι μου συνοδοιπόροι στης φαντασίας μου τα μονοπάτια, σήμερα για ακόμη μια αρκετά κουραστική θα έλεγα Παρασκευή, ένα ταξίδι με πάει ένα σκαλοπάτι ποιό κοντά. Σε τι; Γιατί; Δεν ξέρω να σας απαντήσω, άπλα εμπιστεύομαι και αφήνομαι στην Ζωή. Καλό ταξίδι. 

«Ένα κομμάτι ελεύθερου τσιμέντου...» 

 Περίμενα το τρένο των 11:25 στον σταθμό , στα χέρια μου ένα σημειωματάριο και μια πένα που κυλούσε αργά σχεδιάζοντας γράμματα πάνω στο μισοκίτρινο χαρτί. Στα ακουστικά μου έπαιζε απαλή jazz μουσική που με έκανε να αφήνομαι στον κόσμο της φαντασίας μου. Γύρω μου θαμπά βλέμματα άγνωστων ανθρώπων που ταξίδευαν στις σκέψεις τους. Πάτησα για λίγο pause στο mp3 μου, ήθελα αυτήν την εικόνα να την φωτογραφήσω με τα μάτια μου. Από μακριά ξαφνικά ακούστηκε ένα παραπονιάρικο «Σ’αγαπώ» μαζί με μια σφιχτή αγκαλιά για παρεάκι από μια κοπέλα που το αγόρι της θα έφευγε για κάποιον άγνωστο προορισμό σε λίγη ώρα. Στα μάτια και των δύο υπήρχε μια ελπίδα κρυφή...Ήταν σαν να έλεγαν ο ένας στον άλλον «δεν θα σταθεί εμπόδιο τίποτα μεταξύ μας...» και έτσι έμειναν αγκαλιασμένοι όλοι την ώρα χωρίς να τους νοιάζει τίποτα και κανένας. 

 Πιο δίπλα καθόταν ένας κύριος με πρόχειρα ρούχα και ένα μαύρο παλτό με ξηλωμένες τσέπες, μονολογούσε κοιτώντας τα αστέρια ενώ δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του. Δεν τον ένοιαζε τι θα πει ο κόσμος και καλά έκανε. Είχα κολλήσει πάνω του, πάνω στο βλέμμα του, στις κινήσεις που ασυναίσθητα έκανε με τα χέρια του. Μέτα από κάποια λεπτά με κοίταξε, σηκώθηκε όρθιος, έβαλε τα χέρια του πίσω από την πλάτη και με αργά βήματα ερχόταν προς το μέρος μου αγνοώντας τα ειρωνικά γέλια και τους ψιθύρους στον διάβα του. 

 Σταμάτησε από πάνω μου, και ενώ ήμουνα έτοιμος να φύγω, μια δυναμική χροιά ακούστηκε που ξέφτισε μέσα στα χρόνια, και μου είπε «Κύριε, μπορώ να καθίσω μαζί σας;» Η φωνή του ήταν τόσο ζέστη τόσο αληθινή, που αμέσως του απάντησα «Φυσικά, καθίστε παρακαλώ» παραχωρώντας του έτσι και το τελευταίο κομμάτι τσιμέντου που είχε απομείνει στον σταθμό. 

 Πέρασαν κάποια λεπτά χωρίς κάποιος να πει κάτι, μέχρι που ο κύριος με το μαύρο παλτό έβγαλε ένα πακέτο τσιγάρα και μου το έβαλε μπροστά μου. «Θα θέλατε, ένα τσιγάρο να μου κάνετε παρέα;» ρώτησε, «ε, με συγχωρείτε αλλά το έχω κόψει εδώ και καιρό. Σας ευχαριστώ» απάντησα αμέσως. Αφού άναψε το τσιγάρο με αργές κινήσεις κοίταξε το σκουριασμένο βαγόνι μπροστά του και μου είπε. «Ξέρετε, είστε ο μόνος που δεν με κοίταξε με λύπηση πριν από λίγο όταν προσευχόμουνα δυνατά , και ήσασταν ο μοναδικός που δεν γέλασε όταν είδατε τα ρούχα μου.» Αφού με κοίταξε με ρώτησε το όνομα μου. «Πάνος, το δικό σου;» του απάντησα, μου χαμογέλασε και συνέχισε «Εγωιστή, τρελό, ζητιάνο, φύγε από εδώ», έτσι με φωνάζουν εδώ και καιρό όπου πάω. Αλλά νομίζω κάποτε με λέγανε Νίκο. Δεν ήμουνα έτσι εγώ, Πάνο, αλλά αυτοί που λένε ότι ο άνθρωπος αλλάζει μέσα σε μία στιγμή πρέπει να είχαν δίκαιο τελικά...Είχα πολλά λεφτά, σπίτια, μαγαζιά, γυναίκες, ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα, έκανα ταξίδια, και άλλα πολλά. Αλλά τυφλώθηκα απ’ όλα αυτά και ποτέ μου δεν κατάλαβα τι έχανα μέρα με τη μέρα. Νόμιζα ότι είχα τα πάντα, μα τελικά δεν είχα τίποτα...». Κόμπιασε για λίγο, τότε δάκρυα ξανά ξεκίνησαν και κυλούσαν στις γραμμές από το πρόσωπο του... «Μόνο τώρα καταλαβαίνω πως ή ζωή είναι μικρές στιγμές, μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών σου, Στιγμές που όσος χρόνος και να περάσει μένουν αναλλοίωτες στην μνήμη σου, για να σου θυμίζουν συνέχεια το ποιός είσαι και ποιός είναι ο προορισμός σου...Να σου θυμίζουν ότι πρέπει να ζείς...» Τότε ήταν που η δυνατή φωνή από τα παλιά γκρί μεγάλα μεγάφωνα διέκοψε κάθε άλλον ήχο στον σταθμό. 

 Μόλις είχε φτάσει το τρένο και οι άνθρωποι που πριν γελούσαν, συζητούσαν, έβριζαν, φιλιόταν, τώρα βιάζονται να ανέβουν για να πιάσουν μία καλή θέση στα βαγόνια. Αλλά εγώ καθόμουν ακόμη εκεί στο τσιμεντένιο πεζοδρόμιο παρέα με κάποιον που μόλις γνώρισα. «Φύγε, θα το χάσεις», μου είπε χαμογελώντας και ανακουφισμένος, λες και είχε φύγει ένα τεράστιο βάρος από μέσα του, διακόπτοντας έτσι για λίγο τις σκέψεις μου. Σηκώθηκα και του είπα «Σας ευχαριστώ πολύ για όλα». Ο ίδιος σηκώθηκε και αφού συμμάζεψε πρόχειρα το μαύρο του παλτό, μου απάντησε «Εγώ σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που θέλησες να ακούσεις έναν τρελό ζητιάνο» και γυρνώντας την πλάτη του, έφυγε προς την έξοδο του σιδηροδρομικού σταθμού για ένα μοναχικό παγκάκι που για εδώ και μέρες, όπως έμαθα μετά, ήταν το σπίτι του. Αφού ανέβηκα στο τρένο, έβαλα το mp3 μου να παίζει ξανά, κάθισα και κοίταξα αυτόν τον “τρελό “ να απομακρύνεται, αμέσως μια σκέψη μου ήρθε στο μυαλό μου. Ζούμε η απλά υπάρχουμε; 

 Υ.γ Τι αλήθεια ζητάμε από την ζωή μας; Λεφτά, αμάξια, ρούχα, κοσμήματα, κινητά, υπολογιστές; Αυτά θα μας κάνουν άραγε χαρούμενους, ευτυχισμένους; Η μήπως το να ξεγελάμε τον εαυτό μας βάζοντας ένα «πρέπει» σαν αδιαπέραστο τοίχος μπροστά στα μάτια μας, θα μας κάνει να ζούμε καλύτερα; Τέλος, ποιος μπορεί πραγματικά να αντέξει την ομορφιά ενός παραμυθιού, πολλοί; λίγοι; κανένας; Οι απαντήσεις δικές σας... 

 «Και αλήθεια ποιόν να κατηγορήσω που δεν ζω; Aς ξεκινήσω με εμένα..» 

 Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. 

 Panos Angel

Once Upon Α Time: Βαρετός ή χαμογελαστός;

Καλησπέρα, αγαπητοί μου περιπλανητές ενός ονείρου. Μαζί για ακόμη μία, αυτήν την φορά υπέροχα βροχερή, αλλά και λιγουλάκι παραπονιάρικη Παρασκευή, για ακόμη μια περιπλάνηση μέσα στο μυαλό μου. Ελπίζω όλων εσάς εκεί έξω οι φατσούλες να είναι χαμογελαστές. Άλλωστε το αξίζετε. 

Στην ζωή μας αλήθεια είναι πως υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Νομίζεις θα πω οι καλοί και οι κακοί ε; Μπα...Αλώστε το καλό και το κακό ορίζεται, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω προσωπικά, αποκλειστικά από εμάς. Για εμένα υπάρχουν αυτοί που είναι βαρετοί και αυτοί που μας κάνουν να περνάμε καλά και μας κάνουν να χαμογελάμε. 

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί μερικοί άνθρωποι μιλούν συνέχεια για τον εαυτό τους, μένουν μόνοι τους, αναλύουν τόσο πολύ ένα θέμα που στο τέλος πάντα μα πάντα ή θέλεις να χτυπήσει το κινητό σου εκείνη την στιγμή (εντάξει μερικές φορές απλά κάνεις πώς μιλάς) με το γνωστό τρομαγμένο ύφος, ενώ λες κάτι του τύπου «Σοβαρά, έρχομαι αμέσως...»έτσι ώστε να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς ή απλά φαντάζεσαι να τον χτυπάς με ότι βρεις μπροστά σου να σταματήσει, ενώ ένα μοχθηρούλικο χαμογελάκι σκάει από τα χείλη σου κάνοντας έτσι να ξεχάσεις για λίγο το μπλα, μπλα, μπλα... Ειδικά αν είναι και ψευτοκουλτουριάρης ο συνομιλητής σου, τότε μπαίνουν και σχέδια διαφυγής με κωδικό όνομα «όπως, όπως...» να πας να βρεις το άλλο σου μισό, έναν φίλο, μια ξεχασμένη παρέα από τα παλιά που ξέρεις ότι εκεί θα χαμογελάσεις και θα περάσεις καλά... Σου έχω και χειρότερο, σκέψου να είναι δύο και τρεις οι «βαρετοί» συνομιλητές απέναντι σου. Καταλαβαίνεις λοιπόν τώρα τι μοχθηρά σχέδια θα έκανες αν ήσουνα σε μια άκρη στην Βουλή με 300 βαρετούς ανθρώπους να μιλάνε συνέχεια (Αυτό ήταν κακιούλα)... 

Σου θύμισα κάτι έτσι; 

Αλλά όπως και να έχει όλα αλλάζουν αν το θέλουμε πραγματικά. Και μια συμβουλή για το τέλος που άμα θέλεις εφάρμοσέ την. «Πάντα μα πάντα να επιλέγεις ανθρώπους που θα σε κάνουν να χαμογελάς, γιατί αν στο κάνουν μια φορά, θα στο κάνουν για πάντα. Αυτούς να έχεις πάντα στην καρδιά σου και η ζωή σου θα ομορφαίνει μέρα με την μέρα....» 

 Υ.γ. Σήμερα δεν είπαμε πολλά, ίσως να φταίει που είμαι κουρασμένος, ίσως να έπρεπε να βγουν τόσα λίγα από το μυαλό μου, άλλωστε όλα για κάποιον λόγο συμβαίνουν ;). Όπως και να έχει σας ευχαριστώ για τον χρόνο που διαθέτεται να διαβάζετε αυτές τις γραμμές... 

Καλό σαββατοκύριακο σε όλους. 

Panos Angel

Once Upon a Time: Σαββατοκύριακο ρε συ, χαμογέλα...

Καλησπέρα περίεργοι ταξιδιώτες μου. Σήμερα μια ολίγον τι κουραστική Παρασκευή, αλλά εδώ που τα λέμε όταν το Σαββατοκύριακο σου χαμογελάει δεν σκέπτεσαι τίποτα άλλο, κλειστό το κινητό σου, να χουχουλιάσεις κάτω από την ζεστή κουβερτούλα σου, μόνος ή με παρεάκι και έτσι μαζί να παίρνετε το πρωινό σας αγκαλιά, κάνοντας σχέδια για το τι θα κάνετε στην συνέχεια της ημέρας χασκογελώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον με φιλάκια και αλλά τέτοια. Συντροφιά αντί για μουσική, οι αστείες φωνές των πρωινών καρτούν που ηχούν ευχάριστα μέσα από την τηλεόραση, ενώ την ίδια στιγμή εσείς ρουφάτε την πρώτη γούλια από την ζεστή σπιτική σοκολάτα βιενουά...Ω ναι! αυτό και αν είναι υπέροχο... 

Σαββατοκύριακο ρε συ, χαμογέλα... 

   Ύστερα και αφού καταφέρεις να σηκωθείς από την ζεστή φωλίτσα σου (είναι μια πολύ δύσκολη μάχη...Πάντα το κρεβάτι κερδίζει...οι δε φοιτητές παραδίνονται αμαχητί...), αμέσως μετά πιάνεις από το κομοδίνο σου σχεδόν με ρομποτικές κινήσεις το κινητό σου, το κρατάς απαλά (αν είναι το I phone 4s το θαυμάζεις κανένα λεπτό πριν το ανοίξεις...). Αφού λοιπόν το ανοίξεις και χαμογελάσεις με το wallpaper του τύπου keep calm and love ή keep calm and do something κ.α ενώ ξέρεις ότι δεν θα χτυπήσει, κάθεσαι από πάνω του κανένα πεντάλεπτο και περιμένεις να χτυπήσει, και περιμένεις, και περιμένεις, περιμένεις μα τίποτα... Αφού μπαίνεις στο facebook και κρυφοκοιτάζεις προφίλ φίλων και αγαπημένων προσώπων, παίρνεις την απόφαση να σηκωθείς με μια «υπέροχη» γκριμάτσα του τύπου «Γιατίιιιιι πρέπει να σηκωθώ;;!!» αφού ρίξεις λίγο νερό στο πρόσωπό σου σκέπτεσαι τι θα κάνεις και αυτό το Σαββατοκύριακο...

   Χαμογελάς, παίρνεις χαρτί, μολύβι και γράφεις ψώνια, σκέψεις και αλλά τέτοια χαζορομαντικά που στο τέλος καταλήγουν κολλημένα στο γραφείο σου για να σου δίνουν έμπνευση, κάνεις γυμναστική (ναι καλά...ένα ναζιάρικο τεντωματάκι και πολύ είναι...), και αργότερα βγαίνεις έξω στο μπαλκόνι για μια τζούρα αέρα και να δεις ίσως τα λουλούδια σου σέρνοντας την μία μισοβγαλμένη κάλτσα και πατώντας την άλλη. Βλέπεις τον κόσμο να πηγαινοέρχεται , να τρέχει, να βρίζει, αυτοκίνητα με τέρμα τα ηχεία να κάνουν βρουμ-βρουμ, κορναρίσματα ή αν είσαι από τους τυχερούς βλέπεις και ένα υπέροχο τοπίο μαζί με όλα αυτά. Μα δεν σε νοιάζουν πράγματα μικρά, τώρα είσαι χαρούμενος και όλα τα ακούς σαν μια περίεργη μουσική. Ξαφνικά δύο χέρια έρχονται από πίσω σου και σχηματίζουν μια αδιαπέραστη ασπίδα γύρω από την μέση σου, ενώ ένα γλυκό φιλί ολοκληρώνει το συναίσθημα...Εσύ απλά κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι στη μαγεία των αισθήσεων ξεχνώντας τα πάντα, άλλωστε είναι Σαββατοκύριακο... 

 Κάλο Σαββατοκύριακο σε όλους , 

Panos Angel

Once Upon a Time: «Ένα κονσέρτο για την αγάπη...»

Καλησπέρα, καλησπέρα... Ακόμη μία, αυτήν την φορά «παραπονιάρικη» Παρασκευή, θα σας κρατήσω για λίγο συντροφιά μέσα από τα pixel κάποια οθόνης που σχηματίζονται αργά σε λέξεις με κάποιο νόημα. Λέξεις μπερδεμένες, λέξεις που φανερώνουν πότε αγάπη, πότε παραπονάκια, και κάποιες φορές οι λέξεις αυτές γίνονται τρείς τελείες για κάποια πρόσωπα αγαπημένα. Καλό ταξίδι άγνωστε...

«Ένα κονσέρτο για την αγάπη...» 

“Αγαπημένοι μου πάτερα και μητέρα πάνε μέρες τώρα που δεν μου μιλάτε. Πάνε μήνες που πάψατε να με κοιτάτε στα μάτια, πάνε χρόνια που πάψατε να με αγαπάτε όπως οφείλατε να κάνετε. Σας γράφω λοιπόν αυτό το γράμμα για να σας πω αυτά που νιώθω, αυτά που θα ήθελα να μου πείτε εσείς όλα αυτά τα χρόνια, όταν δεν ήσασταν στο πλάι μου όταν σας χρειαζόμουνα...Μην με κρίνετε άσχημα σας παρακαλώ για αυτά που γράφω παρακάτω. Η καρδιά μου πια γράφει αυτές τις λέξεις γιατί όσες φορές προσπάθησα να σας μιλήσω δεν με ακούγατε. 

 Ξέρετε όταν σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια κάτι με δυσκολεύει να καταπιώ. Στιγμές μετρημένες σε άψυχα χρωματιστά χαρτιά, βρισιές, σφαλιάρες, φωνές, και μετρημένες χαρές στο ένα χέρι. Η ανάσα μου πάντα βαραίνει όταν το παρελθόν περνάει από μπροστά μου και μαζί με τα βουβά δάκρυά μου, αναπάντητα ερώτημα έρχονται στις σκέψεις μου. 

Που ήσασταν όταν φώναζα «...σας χρειάζομαι!!»; Που ήσασταν όταν έπεφτα κάτω και οι άνθρωποι γύρω μου γέλαγαν; Πού ήσασταν όταν περίμενα στην σιωπή μέχρι να έρθετε; Που είχατε πάει όταν χαμογελούσα ανεβαίνοντας ένα ακόμη σκαλοπάτι της ζωής και όταν έκλαιγα κρυφά κάτω από τα σκεπάσματα όταν σας άκουγα να φωνάζετε χωρίς να σέβεστε ότι ήμουνα εκεί και σας άκουγα; Γιατί δεν σταματήσατε ποτέ; 

Θυμάμαι ακόμα την ίδια φράση που μου λέγατε τόσο εγωιστικά, τόσο αυθόρμητα, τόσο ανόητα. «Είσαι μεγάλο παιδί τώρα και καταλαβαίνεις...» Κάθε φορά που μου το λέγατε αυτό, από τα 14 μου μέχρι και τώρα ψάχνω να βρω λογική απάντηση να σας δικαιολογήσω... Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία πια... Να καταλάβω τι; Ότι δεν είχατε γνώσεις; Ότι φερθήκατε εγωιστικά χρόνια ολόκληρα. Ότι δεν θελήσατε ποτέ να με αγαπήσετε πραγματικά και όχι με παιχνίδια και άλλες τέτοιες ανοησίες. Πονούσα, με βλέπατε και δεν κάνατε τίποτα. Παρά μόνο κλεινόσασταν στον εαυτό σας, σε τόνους χάπια...Και εγώ όλα αυτά τα έβλεπα, φώναζα, έκλαιγα, μα τίποτα...Δεν ήρθατε μια φορά να με ρωτήσετε ποια είναι τα όνειρα μου, τι με απασχολεί, αν είμαι χαρούμενος... Ποτέ... 

Αχ, να ξέρατε μόνο τι ζητούσα, τι ήθελα σαν παιδί που έχει όνειρα να κατακτήσει τη γη με ένα ξύλινο σπαθί...Σαν ένας έφηβος με φωτιά στα χέρια του, σαν ένας νέος που ακολουθάει μόνος του πια τον δρόμο που κάποιος γι αυτόν χάραξε. Δεν σας ζήτησα ποτέ τίποτα παραπάνω από μία αληθινή αγκαλιά, πατέρα και μητέρα. Μια αγκαλιά σφιχτή, γεμάτη συναισθήματα, γεμάτη αγάπη. Αλλά δεν μου την δώσατε ποτέ. Ίσως έτσι έπρεπε...” 

Υ.Γ. Είναι στιγμές που στίχοι, εικόνες, σκέψεις, σε κάνουν να πονάς, να θυμάσαι, να δακρύζεις. Είναι νομίζω τότε που ακουμπάς το κεφάλι σου στο χέρι σου, παίρνεις μια βαθιά ανάσα, ανοίγεις το τετράδιο σου και απλά γράφεις ώρες ατέλειωτες, μέχρι η καρδιά σου να σου πει «μπράβο τα κατάφερες, ξεπέρασες ακόμη ένα εμπόδιο της ζωής...» 

 Πόσο εύκολο είναι να μην αγαπάς; Πόσο εύκολο είναι να μη συγχωρείς; Πόσο εύκολο είναι να είσαι εγωιστής; Πόσο εύκολο είναι να μην είσαι οικογένεια;...  Panos Angel

Once Upon a Time: «Κόσμος φτιαγμένος από μελάνι...»

Καλησπέρα… Καλησπέρα... Στο ραδιόφωνο μου εδώ και αρκετή ώρα στριφογυρνάει ένα cd του «μύθου» Frank Sinatra και με ταξιδεύει με την υπέροχη φωνή του σε μια υπέροχη περασμένη εποχή. Μια εποχή που όλα ήταν πιο αργά, πιο ρομαντικά, πιο αστεία, πιο όμορφα... Μια εποχή που το μοναδικό είχε αξία και η στιγμή έμενε αιώνια. Πάνε μέρες τώρα που κρατάω την σιωπή μου για κάποια πράγματα χωρίς να ξεχνάω. Ίσως να είναι καλύτερα έτσι, ίσως όχι. Ίσως, ίσως, ίσως... Ποίος ξέρει;... Καλό ταξίδι σου εύχομαι για ακόμη μια Παρασκευή άγνωστε ταξιδιώτη... 



 «Κόσμος φτιαγμένος από μελάνι...» 

   Πρόσφατα τελείωσα την ανάγνωση από ένα υπέροχο «δανεικό» βιβλίο. Είναι απίστευτο το πού μπορεί να σε φτάσει η φαντασία σου ορισμένες φορές. Το πώς μπορούν κάμποσες σειρές από μαύρο μελάνι να γίνουν προσωπικές εικόνες και αυτές με την σειρά τους να σε ταξιδέψουν μακριά, τόσο μακριά που όταν τελειώσεις το βιβλίο νομίζεις ότι ζεις ακόμα εκεί μέσα. Είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής και ζεις στον κόσμο που κάποιος σαν «δώρο» έφτιαξε για εσένα. 

   Έναν κόσμο γεμάτο εικόνες με χρώματα, δεμένες με την μουσική και το τοπίο της αρεσκείας σου. Εκεί ο χρόνος είναι πάντα διαφορετικός… Τα ρολόγια πετάνε, υπάρχουν γλυκά παντού, δράκοι γίνονται φίλοι με τους ανθρώπους, πριγκίπισσες χορεύουν στον ρυθμό ενός πιάνου με ουρά, ερωτευμενάκια δεξιά και αριστερά να μοιράζονται τον έρωτα κάτω από μια ομπρέλα, δίπλα από μια λίμνη, και ότι άλλο φανταστείς. Δεν υπάρχουν σύνορα, ούτε «πρέπει», ούτε «γιατί». Εκεί είσαι εσύ και όποιος άλλος θέλεις. Εκεί κανένας και τίποτα δεν μπορεί να σε κάνει να πονάς ή να σε πειράξει. Εσύ τον δημιουργείς άλλωστε και εσύ βάζεις και τους κανόνες. 

   Σκέψου λιγάκι αυτό. Ξυπνάς το πρωί και οι γραμμές στο πρόσωπο σου από το μαξιλάρι ακόμη φανερές. Ρίχνεις νερό στο πρόσωπό σου . «Πάλι δουλεία..» σκέπτεσαι. Μπαίνεις στο λεωφορείο, βλέπεις τους ανθρώπους.  Άλλοι κλαίνε, άλλοι κοιτάνε το άπειρο, ένας άλλος άκουγε μουσική στο mp3 του και χαμογέλαγε με τον κόσμο έξω από το παράθυρο, αλλά  δεν δίνεις σημασία. Δεν έχεις  χρόνο.  Ακόμη και όταν κάποιος πέσει κάτω  απλά θα τον κοιτάς.  «Τον ανόητο, έπεσε...» θα πεις στον διπλανό σου με μια ειρωνεία στον λόγο σου. Η ώρα δεν περνάει με τίποτα, μα να με τα πολλά, με τα λίγα έφτασες στην δουλεία σου. Τικ-Τακ το ρολόι ακίνητο στο τοίχο, φωνές  από συναδέλφους ,κακό, γκρίνια, μιζέρια σε πνίγουν, το κινητό σου χτυπάει, ένα μήνυμα από την κοπέλα σου «αγάπη μου θα βρεθούμε σήμερα;...<3» το αφήνεις στην άκρη,  πάλι δεν έχεις όρεξη να είσαι άνθρωπος και να δώσεις αγάπη... Γυρνάς στο σπίτι με το ίδιο λεωφορείο στο κινητό σου 11 αναπάντητες κλήσεις από φίλους και την κοπέλα σου. Μα δεν δίνεις σημασία δεν έχεις κουράγιο, και πραγματικά έχεις εγκαταλείψει τη ζωή σου σε κάποιο σκονισμένο συρτάρι. Φτάνεις σπίτι και κοιμάσαι πατώντας στοπ στην καθημερινή σου ταινία. Σου θυμίζει κάτι; Μήπως εσένα;

   Και τώρα στην ίδια ταινία ας προσθέσουμε και  τη γνώση από ένα βιβλίο μαζί με την φαντασία. Ξυπνάς το πρωί και οι γραμμές στο πρόσωπό σου από το μαξιλάρι ακόμη φανερές. Χαμογελάς.  Ρίχνεις νερό στο πρόσωπό σου… «Τι δουλειά θα κάνω σήμερα;» σκέπτεσαι. Μπαίνεις στο λεωφορείο και κουβαλάς και εσύ ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, βλέπεις τους ανθρώπους  και τους φαντάζεσαι super ήρωες ή ακόμα και cartoon...Άλλοι κλαίνε και τους δίνεις ένα χαρτομάντιλο, άλλοι κοιτάνε το άπειρο και σκέπτεσαι «και ακόμα παραπέρα…», ένας άλλος άκουγε μουσική στο mp3 του και χαμογέλαγε με τον κόσμο έξω από το παράθυρο και το ίδιο κάνεις και εσύ τώρα… Έχεις πια χρόνο. Ακόμη και όταν κάποιος πέσει κάτω  τρέχεις αμέσως και τον σηκώνεις .  «Τι κρίμα,  έπεσε...» θα πεις στον διπλανό σου με μια λύπη στον λόγο σου. Η ώρα περνάει γρήγορα, έφτασες στη δουλεία σου. Δεν ακούς πια το ρόλοι, φωνές από συναδέλφους ,κακό, γκρίνια, μιζέρια σε κάνουν να χαμογελάς, το κινητό σου χτυπάει, ένα μήνυμα από την κοπέλα σου «Αγάπη μου θα βρεθούμε σήμερα;...<3»  απαντάς αμέσως «Φυσικά... Σου έχω και έκπληξη...<3» το αφήνεις στην άκρη,  πάλι έχεις όρεξη να είσαι άνθρωπος και να δώσεις αγάπη...Γυρνάς στο σπίτι με το ίδιο λεωφορείο στο κινητό σου καμία αναπάντητη ,από φίλους ή την κοπέλα σου,  ξεσκόνισες επιτέλους το συρτάρι. Φτάνεις σπίτι και κοιμάσαι πατώντας στοπ στην καθημερινή σου ταινία.

 
Καλώς όρισες στον φανταστικό κόσμο των βιβλίων άγνωστε ταξιδιώτη...

Υ.Γ.  Τυχαία βρέθηκε στα χεριά σου θα μου πεις και είναι απλά ένα βιβλίο, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο… Επέτρεψε μου να διαφωνήσω με το «τυχαίο» και να σου δώσω μια συμβουλή. Αν σε αυτήν την ζωή διαβάζεις  χωρίς συναίσθημα, τότε μην διαβάζεις καθόλου. Αλλά να ξέρεις, δίχως γνώση μην έχεις την απαίτηση  να σε ονομάζουν άνθρωπο.

«Καθετί που έκανε, σκέφτηκε, κέρδισε ή δημιούργησε η ανθρωπότητα, όλα αυτά βρίσκονται, σαν μια μαγική παρακαταθήκη, στις σελίδες των βιβλίων. Αποτελούν εκλεκτό κτήμα των ανθρώπων».
Τόμας Καρλάιλ

Once Upon a Time: Ένας μήνας ζωής

Μια γλυκιά καλησπέρα σε όλα τα χαμογελαστά μουτράκια που διαβάζουν αυτές τις γραμμές πίσω από της οθόνες του υπολογιστή τους. Μια ακόμη ηλιόλουστη αυτήν την φορά Παρασκευή, χιλιάδες σκέψεις που ετοίμασαν βαλίτσες και έφυγαν πίσω στο χρόνο για να αποκτήσουν μια θέση στην ιστορία της ζωής μου. Εικονικά γράμματα και φωτογραφίες που κάνουν την καρδιά μου πότε να χτυπάει δυνατά και πότε να σταματάει απότομα πατώντας το κουμπί των αναμνήσεων. Χτύποι καρδιάς που πότε μεταφράζονται σε χαρά, πότε σε λύπη και πότε σε μελαγχολία. Καλό ταξίδι άγνωστε ταξιδιώτη. 

«Ένας μήνας ζωής...» 

      «Αν είχες μόνο έναν μήνα ζωής αλήθεια τι θα έκανες;...» ρώτησα αυθόρμητα την γλυκιά φωνή πίσω από το ακουστικό του κινητού τηλεφώνου μου που με συνόδευε ευχάριστα μέσα στο λεωφορείο. Μία απέραντη σιωπή ακολούθησε και μετά μια περίεργη ανάσα λες και ο χρόνος είχε σταματήσει ξαφνικά...«Μην βιάζεσαι να απαντήσεις...Θέλω να το σκεφτείς καλά...Θα τα πούμε αργότερα...» συνέχισα και έκλεισα σιγά-σιγά το κινητό με απαλές κινήσεις. 

      Το σκεφτόμουνα και εγώ σε όλη τη διαδρομή. Ξέρεις, είναι περίεργο, ίσως και ανόητο, αλλά από εκείνη την κουβέντα όλα ξαφνικά μου φαινόταν διαφορετικά στον δρόμο. Τα χρώματα, τα δέντρα, τα αυτοκίνητα, τα μαγαζιά, η μουσική στο mp3 μου, οι άνθρωποι...Μπορεί βεβαία να φταίει το ότι είμαι ρομαντικός και έχω τεράστια φαντασία, αλλά και πάλι αυτή η ερώτηση ακόμα και τώρα που την σκέφτομαι με κάνει να αναρωτιέμαι το πόσο ανόητα φερόμαστε σε ανθρώπους που αγαπάμε, σε ένα δώρο που κάποιος για κάποιον λόγο μας έφερε κ.α. Αλήθεια, πόσο εγωιστής μπορεί να είναι κάποιος που νομίζει ότι αυτά που έχει σήμερα θα τα έχει και αύριο και μεθαύριο και πάει λέγοντας; 

     Πόσες φόρες όλοι εμείς οι “εγωιστές” δεν πληγώσαμε κάποιον σημαντικό με τον άλφα ή βήτα τρόπο γιατί απλά “πιστεύαμε” ότι ο φόβος ήταν πιο δυνατός από εμάς και μας νίκησε τόσο εύκολα, χωρίς καν να δώσουμε μάχη. Αφήνοντας τα συναισθήματα και ό, τι νιώθαμε, να σκονίζονται στα συρτάρια της καρδούλας μας. Σημαντικά, αν μου επιτρέπετε, μαγικά συναισθήματα που στο τέλος καταλήγουν να παλιώνουν στον χρόνο, να ξεθωριάζουν και δικαιολογίες σαν σκόνη να τα καλύπτουν μέχρι να μην υπάρχουν πια. 

     Και είναι κάπου εκεί ανάμεσα στο σήμερα και το άγνωστο, ακόμη, αύριο περίεργε ταξιδιώτη, που καταλαβαίνεις πως η ζωή είναι στιγμές μικρές, αλλά παντοτινές και παίρνεις την απόφαση να ανοίξεις και να ξεσκονίσεις το συρτάρι. Έτσι λες «Τώρα Ναι!!... Όλα είναι τακτοποιημένα...Όλοι είναι ικανοποιημένοι...μπορώ να προχωρήσω», μετά βγαίνεις για καφέ με φίλους να μοιραστείς την χαρά σου «Ποτέ δεν είναι αργά...» σου λένε φίλοι και γνωστοί. 

     Υπνωτισμένος από τα μεθυστικά αρώματα του εγωισμού σου λοιπόν και σε θέση «εκ του ασφαλούς» πια, τρέχεις να προλάβεις τον χαμένο χρόνο που τόσο ανώριμα άφησες να περάσει. Η καρδιά σου γεμάτη χαρά. Θα κάνεις αυτό που ήθελες επιτέλους!! Χαμογελάς. Σκέψεις, ταξίδια του νου σε απάτητα μέρη...Μα ξάφνου το χαμόγελο και οι σκέψεις σταματάνε αργά και βασανιστικά. Μόλις, δεν έφτασες πότε, ο χρόνος σου ξέφυγε...Εκεί είναι που κατάλαβες πώς στην ζωή σου ποτέ δε γνωρίζεις το αύριο και έπρεπε να ζήσεις το σήμερα, το τώρα, χωρίς να φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου... 

Υ.Γ.  Αν πραγματικά είχες έναν μήνα ζωής σίγουρα θα έκανες πράγματα που δεν έκανες πριν. Θα πήγαινες να πεις στο άλλο σου μισό ποσό το αγαπάς και θα ζητούσες συγνώμη μέσα από την καρδιά σου για τα λάθη σου...Θα ήταν σαν την πρώτη φόρα που αγαπούσες, δεν θα φοβόσουν, δεν θα σε ένοιαζαν τα μικρά πράγματα, θα χαμογελούσες , θα έκανες τρέλες, δεν θα είχες «πρέπει» και «γιατί», απλά θα το έκανες επειδή ήξερες ότι δεν θα είχες την ευκαιρία να το ξανακάνεις. Θα πήγαινες σε φίλους και γνωστούς να τους δεις, θα έσβηνες την λέξη κακία από το μυαλό σου, θα αγκάλιαζες σφιχτά την, στο παρελθόν, «κακή» οικογένειά σου κλαίγοντας και θα χαιρόσουν την κάθε μέρα και άλλα πολλά...Μια μόνο ερώτηση. Πώς αλήθεια ξέρεις ότι δεν έχεις μοναχά έναν μήνα ζωής;...

 «Μη φοβάσαι στη σκέψη ότι κάποτε η ζωή σου θα τελειώσει. Τρέμε, όμως, στη σκέψη πως αυτή μπορεί να μην άρχισε ποτέ»  Τζον Νιούμαν

Once Upon A Time: «Μικρές ιστορίες χαραγμένες πάνω μας...»

Καλησπέρα, καλησπέρα... Μαζί για ακόμη μια Παρασκευή κατά πολύ διαφορετική από τις άλλες. Διαφορετική γιατί σήμερα ο αέρας από το παράθυρό μου, μύριζε καλοσύνη και εμπιστοσύνη. Ξέρεις, εκεί έξω πιστεύω, όσο απίθανο και να ακούγεται, ότι υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει καλοσύνη και χαμόγελα μετά από τις βραδινές προσευχές μικρών, άλλα και μεγάλων παιδιών. Εμπιστοσύνη από την άλλη γιατί χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε η αγάπη και δεν θα υπήρχαν αυτά που ο καθένας μας νιώθει μέσα στην καρδιά του. Καλό ταξίδι στην αγάπη και στο διαφορετικό λοιπόν σου εύχομαι περίεργε  ταξιδιώτη. 

 «Μικρές ιστορίες χαραγμένες πάνω μας...» 

      Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο νομίζω από ένα γλυκό, αληθινό χαμόγελο το πρωί από κάποιον που αγαπάς πραγματικά. Δώσε εσύ για ακόμη μια φορά το όνομα του προσώπου που ξέρεις ότι θα είναι πάντα εκεί για εσένα. Και αμέσως μετά κάντο εικόνα να δεις πως θα χαμογελάσεις και θα νοιώσεις ζεστασιά και μια γλυκιά ανατριχίλα να κατακλύζει όλο το σώμα σου. 

       Συχνά περπατώ με ένα μικρό κιτρινωπό αγαπημένο σημειωματάριο στον δρόμο και ύστερα στέκοντας σε έναν βράχο δίπλα στην θάλασσα γράφω σκέψεις. Μετά απλά περπατάω χωρίς να με νοιάζει το πού θα πάω, αυτό με κάνει εκείνη την στιγμή χαρούμενο και αυτό κάνω. Ξέρεις, η συνήθειά μου από μικρό παιδί όταν περπατάω είναι να παρατηρώ τις αφελείς, νευρικές κινήσεις και τις γραμμές από τα πρόσωπα των περαστικών. Που και που κοιτάω και τα μάτια τους, όταν προλαβαίνω δηλαδή γιατί όλοι τους είναι τόσο βιαστικοί! Χωρίς λόγο και αιτία απλά βιάζονται. Θυμάμαι, μια φορά είχα ρωτήσει κάποιον κύριο «Γιατί τρέχετε έτσι γρήγορα;» και η απάντηση του με έκανε να καταλάβω πολλά. Μου είπε λοιπόν «Τρέχω, γιατί δεν θα προλάβω την εφορία, την ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τα φροντιστήρια...δεν έχω χρόνο μπλα, μπλα , μπλα...», Από αυτήν την απάντηση λοιπόν κατάλαβα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί έξω τρέχουν “σταματημένοι”. Χάνουν τις μικρές στιγμές και θέλουν μεγαλεία και όνειρα από άμμο. 

     Την επόμενη φόρα που θα βγείς έξω, αν θέλεις παρατήρησε τα μάτια και τις γραμμές των προσώπων από τους περαστικούς και θα δεις ότι κρύβουνε μια μοναδική ιστορία το κάθε ένα ξεχωριστά ή κάποιες φορές πρέπει να ενωθούν οι γραμμές από δυο πρόσωπα να σου “μιλήσουν” για αυτήν την ιστορία. 

       Πότε η ιστορία είναι ευχάριστη και γεμάτη χαρά και πότε είναι γεμάτη δάκρυα και πολύ πόνο. Παρατήρησε αν θες και τα μάτια τους και θα δεις ότι κάποια είναι καθαρά, άλλα κρύβουνε πολλές αμαρτίες και άλλα είναι θαμπά και γεμάτα μιζέρια και κακία. Άλλα προσπαθούν να κρυφτούν μα οι γραμμές δεν τα αφήνουν. Και άλλα απλά με χρώμα παραπονεμένο έτοιμα να δακρύσουν για μια “ξεχασμένη” από τον πιεσμένο χρόνο αγάπη. 

      Δες, για παράδειγμα, ένα μικρό παιδάκι ότι όταν χαμογελάει τα μάτια του λάμπουν. Μετά δες πώς θα είναι όταν ο αγχωμένος πατέρας που τρέχει να προλάβει τα πάντα, ξεσπάει πάνω του. Ξαφνικά γίνονται μικρά, το έντονο χρώμα χάνει την φρεσκάδα του και την λαμπρότητά του και γίνεται σκούρο, φοβισμένο. Τα δάκρυα κατακλύζουν τις γραμμές από τα μάγουλά του που ίσως να μην σβήσουν ποτέ...Μετά δες τα μάτια από έναν κακούλη άνθρωπο και θα δεις ότι είναι θαμπά και όταν πιάνει λεφτά γίνονται μοχθηρά με τα χρόνια και οι γραμμές από το πρόσωπό του σχηματίζουν γωνίες (δες τους πολιτικούς ή κάποιον διευθυντή σε τράπεζα). Τέλος, παρατήρησε τα μάτια από κάποιον ερωτευμένο, και θα δείς ότι οι γραμμές στο πρόσωπο του είναι καμπύλες πάντα. Τα μάτια του κοιτάνε, όπως έλεγε και ο Buzz από το Toy story «στο άπειρο και ακόμη παραπέρα». 

      Είναι τα μάτια μας και οι γραμμές του προσώπου μας, λοιπόν, μικρές ιστορίες χαραγμένες πάνω μας. Ιστορίες τόσο διαφορετικές, τόσο περίεργες που δείχνουν ποιοί είμαστε και τι έχουμε κάνει στη ζωή μας. Ιστορίες μέσα από πότε ατσούμπαλες γραμμές, πότε από καμπύλες, πότε από γωνιές, πότε μέσα από χρώματα, πότε μέσα από σημάδια ανεξίτηλα στο σώμα μας. 

Ελπίζω να κατάλαβες πολλά σήμερα περίεργε ταξιδιώτη... 

 Υ.Γ. Η αλήθεια και η αγάπη κρύβονται πίσω από μικρά πράγματα. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ προσωπικά. Δες, παρατήρησε, χαμογέλα, αγάπα, εμπιστεύσου, περπάτα αμέριμνος μέσα στην βροχή με ακουστικά και μην ξεχάσεις ποτέ να πας αντίθετα από το πλήθος, εσύ εκεί έξω που διαβάζεις αυτές τις εικονικές λέξεις... 

« Νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι ένα ανοιχτό βιβλίο που λίγοι μόνον “εκλεκτοί από καρδίας”προσκεκλημένοι μπορούν να διαβάσουν» Panos Angel

Once Upon A Time: «Μήνας 9ος γεμάτος υποσχέσεις...»

Καλησπέρα...καλησπέρα...Να ‘μαι και πάλι στο παρεάκι σας και αυτή την Παρασκευή με πολλές σκέψεις, συναισθήματα, αγάπη, έρωτα να κατακλύζουν το μυαλό μου. Προσδεθείτε λοιπόν γιατί το ταξίδι στις σκέψεις ενός ονειροπόλου ταξιδιώτη ξεκάνει για ακόμη μια φορά. Ελπίζω να χαμογελάτε όλοι σας ή τουλάχιστον να προσπαθείτε σκληρά να το κάνετε... Σας ευχαριστώ όλους.


Φθινόπωροοοοοοοοοοοοοο....!! <3 Εντάξει νομίζω πώς όλοι καταλάβατε ότι

Once Upon A time! ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ στο φάντασμα!!!

Καλησπέρα σας και καλώς σας βρήκα στο όμορφο αυτό παρεάκι σας. Από αυτήν την στήλη λοιπόν θα τα λέμε κάθε όμορφη, βροχερή, περίεργη, μυρωδάτη, δροσιστική, ανυπόμονη, χιονισμένη, ηλιόλουστη Παρασκευή. Με τις σκέψεις μου να σας συντροφεύουν, ίσως και να σας ταξιδέψουν κάποιες φορές και με τα δικά σας σχόλια, ερωτήσεις, απόψεις, ευελπιστώ να κάνουμε ένα όμορφο ζεστό παρεάκι. Σας ευχαριστώ όλους και να χαμογελάτε πάντα...