Pages

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: "Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα..."



"Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα..."

Διαβάτης λευκών διαδρόμων κι απόψε, ενώ στα χέρια του κρατά την αθωότητά του μέσα σε μία κούκλα. Ικέτης στα άκρα για ένα θαύμα, που Θεέ μου ας μην αργήσει... Πόσο να αντέξεις να κοιτάζεις μέσα στα μάτια του, να παρατηρείς κάθε μία τρυφερή του στιγμή να γυμνώνεται και να μένει στο τέλος ένα άκαρπο άνθος. Στα ξανθά του μαλλιά να πλέκονται ακόμη οι σκόνες οι χρυσές της καλής νεράιδας, που χθες βράδυ ήρθε στο μαξιλάρι της και δεν πονούσε. Οι βόλτες στους κρύους θαλάμους δεν την συγκινούν πια, νοσεί η ψυχή της και θέλει τόσο πολύ να βγει έξω, σε εκείνον το κίτρινο πράγμα που την ζεσταίνει και δεν ξέρει ακόμη πως λέγεται ήλιος. 

Στέκει στο παράθυρό με κλειστά τα μάτια της και νιώθει τον αέρα να πλέκεται στα μαλλιά της...μα έπειτα τα ανοίγει και είναι πάλι εκεί. Σε ένα θάλαμο που γνωρίζει καιρό τώρα ως ζωή και καθημερινότητά της. Δύο φιγούρες ανθρώπων στέκουν δίπλα της κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου, προσπαθώντας να φανούν δυνατοί. 

- Μαμά;... Μπαμπά;... 

 Να ακούσει ένα ακόμη παραμύθι ζητά, για εκείνο το γλυκό «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Σιωπηλή απορροφά κάθε λέξη, και βιώνει κάθε πόνο σαν κακό λύκο που δεν μπορεί παρά να τον νικήσει στο τέλος, έτσι είναι το παραμύθι και κανείς δεν μπορεί να της πει ψέμματα. 

- Μαμά;... Μπαμπά;... Μ’αγαπάτε;... 

Πως να απαντήσεις για τη ζωή σου, πως να πεις ένα απλό υγρό από τα δάκρυα «σ’ αγαπάω», σε αυτό το πρόσωπο που κοιτά διαπεραστικά μέσα σου και ξέρει την ψυχή και την πίστη σου. Δεν αρκεί ποτέ μονάχα μιαν απάντηση...Δεν αρκεί ποτέ τίποτα... Κι έτσι απλά σωπαίνεις και χαμογελάς, σκύβεις γλυκά στο προσκεφάλι του και του λες «...ως το άπειρο». Έπειτα φεύγεις σιγανά στη γωνιά να μην σε βλέπει για να ξεσπάσεις σε κλάματα, σαν ένας προδότης μαθητής του ίδιου σου του παιδιού. 

Κι έπειτα ακούς τη φωνούλα της πάλι να σε καλεί... 

- Μαμά;... Μπαμπά;... 

Σωπαίνεις, και κοιτάζεις με ένα γλυκό χαμόγελο σκουπίζοντας τα δάκρυα να μη φανεί η προδοσία σου. 

-Είμαι η Ελπίδα και είμαι 5 χρονών, και όταν μεγαλώσω θα γίνω γιατρός να σώζω κι εγώ παιδάκια...

Μία ιστορία αφιερωμένη σε κάθε παιδί που παλεύει με τον καρκίνο, και σε κάθε γονέα που πιστεύει στη ζωή του παιδιού του. 


Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας

Δεν υπάρχουν σχόλια: