Pages

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Σύγχρονος Μικρός Πρίγκιπας: " Λέξεις από χαμόγελο! "




" Λέξεις από χαμόγελο! "

Ξαφνικά οι άνθρωποι γίναμε σιωπές και χαθήκαμε στη ροή της ζωής. Η επικοινωνία, η επαφή, το γέλιο, ο έρωτας έγιναν «επικίνδυνα παιχνίδια» στα οποία γινόμαστε όλο και περισσότερο δυσανεκτικοί. Η άρνηση για επιλογές στη ζωή μας είναι ο τρόπος της επιβίωσής μας, μα αλήθεια για πόσο ακόμη θα μπορούμε να το αντέξουμε αυτό; Η πραγματικότητα είναι ωμή πλέον και στην τρυφερή ηλικία των παιδικών χρόνων, λες και επιβάλλεται πια βίαια η επιθυμία να πάψουμε να απολαμβάνουμε. Και η απόλαυση έχει τη γλυκιά γεύση της απλότητας. 

Στην κοινωνική μας ζωή η ένταση στοιχειώνει κάθε μας βήμα, και ελάχιστες εξαιρέσεις υπάρχουν που επιλέγουν την απόρριψή της και προσθέτουν τη θετική τους ενέργεια για την επίτευξη της ευημερίας. Οι περισσότεροι βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στην αγωνία και τα άγχη της επαφής, παρά στις προσδοκίες και την ανάγκη αυτής. Είμαστε αδίστακτοι με τους εαυτούς μας και παρατηρούμε εξονυχιστικά την κάθε αρνητική έκβαση των επιθυμιών μας και απορρίπτουμε σθεναρά κάθε μικρή διάθεση γέλιου ή ηρεμίας. «Δεν μπορούμε να γελάμε στην εποχή που ζούμε», το άκουσα από χείλη μίας νεαρής φίλης, την οποία έπειτα ρώτησα το γιατί; Γιατί να διακόψουμε την ευτυχία σε κάθε εκδήλωσή της, γιατί να στερήσουμε την ύπαρξή της, γιατί να φοβόμαστε να χαμογελάμε, μήπως τυχόν χαρακτηριστούμε «εκτός τόπου και χρόνου»; 

Στις ερωτικές μας σχέσεις τώρα, επιφάνεια, επιφάνεια, περισσότερη επιφάνεια. Φόβος μην πληγωθούμε, ο ρομαντισμός μία παρωχημένη μόδα, το σεξ ο μόνος τρόπος επικοινωνίας ο οποίος καταλήγει σε τύφλωση της ανάγκης να αισθανθείς. Φοβάμαι πως ως άνθρωποι κρατήσαμε λάθος εγχειρίδιο ζωής στα χέρια μας. Οι ενδείξεις των φαρμάκων της Ουτοπίας μας προσφέρθηκαν ορθά από τα εκάστοτε μέσα πληροφόρησης, μόνο που κανείς δεν σκέφτηκε την δοσολογία που χρειαζόμαστε. Μία ασυδοσία σε όλα, μία ανάγκη κατάκτησης δίχως πλήρωση, μία βουλιμική προσωπικότητα γεννήθηκε μέσα μας και αδυνατούμε στην πλειοψηφία μας να κατορθώσουμε το αυτονόητο, να θέσουμε μέτρα. 

Η σιωπή να γίνει διάλογος και αυτοέλεγχος, η απόρριψη να γίνει αναζήτηση και έρευνα, ο χρόνος να γίνει στιγμές αυθόρμητης ευτυχίας κρυμμένη σε γέλια. Ο έρωτας να γίνει βίωμα και ρομαντισμός να μην αποτελεί έννοια εγκυκλοπαιδικής γνώσης. Γνωρίζετε ίσως την αγάπη μου για την ποίηση, οπότε θα κλείσω με αυτή μ’ ένα όμορφο λόγο-απόσπασμα του Τάσου Λειβαδίτη, «ο κόσμος μονάχα όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει».


Παναγιώτης – Θεοτόκης Λάκκας

1 σχόλιο:

andrik είπε...

ωραιο το blog σου!!!
Καλως σε βρηκα..!!!